วิทยานิพนธ์ (วท.ด.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2558

ในการวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อความสำเร็จในการจัดการแข่งขันระดับลีก ภูมิภาค ดิวิชั่น2 ศึกษากับกลุ่มตัวอย่าง 2 กลุ่มคือ 1) กลุ่มตัวอย่างจากสโมสรที่เข้าร่วมแข่งขัน จำนวน 438 คนทำการสุ่มตัวอย่างโดยไม่ใช้ทฤษฎีความน่าจะเป็น(Non-Probability Sampling) สุ่มด้วยวิธีการสุ่มแบบเจาะจง (Purposive Sampling) 2) กลุ่มตัวอย่างจากผู้ที่เกี่ยวข้องกับการแข่งขัน จำนวน 1,068 คนทำการสุ่มตัวอย่างโดยไม่ใช้ทฤษฎีความน่าจะเป็น (Non-Probability Sampling) สุ่มด้วยวิธีการสุ่มแบบบังเอิญเจอ(Accidental Sampling) สำหรับเครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบมาตรวัดประเมินค่า การวิเคราะห์ข้อมูลโดยการใช้โปรแกรมสำเร็จรูปทางสถิติและโปรแกรม Lisrel (Linear Structure Relation) วิเคราะห์ข้อมูลสถิติพรรณนาและสถิติอนุมาน มีผลการวิจัยดังนี้ 1) ปัจจัยที่ส่งผลต่อการแข่งขันทั้ง 6 ปัจจัย พบว่า อยู่ในระดับมาก ทุกปัจจัย ประกอบด้วย ปัจจัยการจัดการ ปัจจัยส่วนประสมทางการตลาด ปัจจัยวิทยาศาสตร์การกีฬา ปัจจัยการเมืองและนโยบายของภาครัฐ ปัจจัยการค้นหาและคัดเลือกนักกีฬา และปัจจัยระบบการวิเคราะห์ผลงานนักกีฬา 2) ตัวแปรแฝงภายนอกในส่วนผู้บริหารที่ส่งผลต่อตัวแปรแฝงภายในความสำเร็จในการจัดการแข่งขันที่มีสัมประสิทธิ์ (Г) สูงที่สุดคือปัจจัยระบบการวิเคราะห์ผลงานนักกีฬา (Portfolio) รองลงมา คือ ปัจจัยการจัดการ (Management) และปัจจัยการค้นหาและคัดเลือกนักกีฬา (Selection) ซึ่งมีผลต่อตัวแปรแฝงภายในความสำเร็จในการจัดการแข่งขันในทิศทางบวก อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 โดยปัจจัยเชิงสาเหตุทั้งสามร่วมกันพยากรณ์ความสำเร็จในการจัดการแข่งขันได้ร้อยละ 76 3) ตัวแปรแฝงภายนอกในส่วนของแฟนคลับที่ส่งผลต่อตัวแปรแฝงภายในความสำเร็จในการจัดการแข่งขันที่มีสัมประสิทธิ์ (Г) สูงที่สุดคือปัจจัยการเมืองและนโยบายภาครัฐ (Policies) รองลงมาคือ ปัจจัยส่วนประสมทางการตลาดการกีฬา (Market mix) มีผลทางตรงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 โดยปัจจัยเชิงสาเหตุทั้งสองร่วมกันพยากรณ์ความสำเร็จในการจัดการแข่งขันได้ร้อยละ 65