วิทยานิพนธ์ (วท.ด.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2558

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ พัฒนารูปแบบการประเมินผลการบำบัดเด็กสมาธิสั้น โดยการวิจัยแบบผสมผสานจากการสัมภาษณ์ผู้ปกครอง การสำรวจความคิดเห็นผู้เชี่ยวชาญด้วยกระบวนการเดลฟาย และทดลองใช้เครื่องมือที่พัฒนาขึ้น การวิจัยระยะที่ 1 เพื่อพัฒนาเครื่องมือ โดยมีกลุ่มเป้าหมายคือ1.ผู้ปกครองจำนวน 11 ราย และ2.สหวิชาชีพผู้เชี่ยวชาญด้านสุขภาพจิตเด็กและวัยรุ่นจำนวน 29 ราย ส่วนระยะที่ 2 เพื่อทดสอบคุณภาพเครื่องมือในเด็กสมาธิสั้นจำนวน 180 ราย และศึกษาปัจจัยทำนายผลลัพธ์การบำบัดเพื่อสรุปเป็นรูปแบบในการประเมินผลลัพธ์การบำบัดเด็กสมาธิสั้นในผู้ป่วยจำนวน 348 ราย ผลการวิจัย พบว่ามีแบบสอบถามทางจิตวิทยา/พฤติกรรมจำนวน 7 ฉบับที่ผ่านฉันทามติจากผู้เชี่ยวชาญ โดยแบบสำรวจตัวชี้วัดผลลัพธ์การบำบัดเด็กสมาธิสั้นมีค่าความเที่ยงเท่ากับ 0.60 จัดอยู่ในระดับ ปานกลาง และมีค่าความไวเท่ากับ ร้อยละ 80.6 และ ค่าความจำเพาะ ร้อยละ 76.6 มีค่าพื้นที่ใต้โค้งเท่ากับ 0.83 ถือว่าอยู่ในระดับเกณฑ์ดีเมื่อเทียบกับการประเมินจากคณะจิตแพทย์เด็กและวัยรุ่นจำนวน 3 ท่าน โดยมีตัวแปรที่ทำนายผลลัพธ์การบำบัดเด็กสมาธิสั้นได้อย่างมีนัยสำคัญ(p<.05) ได้แก่ ผลการเรียน และ ความร่วมมือในการรักษา ส่วนปัจจัยด้านจิตวิทยา/พฤติกรรมเรียงตามลำดับความสามารถในการทำนาย ได้แก่ 1. คุณภาพชีวิต 2.อาการสมาธิสั้น. 3.สถานการณ์ปัญหาในบ้าน 4.ภาระการดูแลเด็ก ปัจจัยเหล่านี้สามารถเลือกใช้ตามลำดับเพื่อประเมินผลการบำบัดเด็กสมาธิสั้นในระยะเวลา 3 เดือน และ 6 เดือน ดังนั้นควรออกแบบการบำบัดรักษาจากปัจจัยเหล่านี้และนำชุดเครื่องมือดังกล่าวนี้ติดตามคุณภาพการบำบัดรักษาเด็กสมาธิสั้นในหน่วยบริการต่อไป