วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2556

งานวิจัยนี้ทำการดูดซับ 17 แอลฟา-เมธิลเทสโทสเตอโรนบนตัวกลางดูดซับประเภทพอรัสซิลิเกตที่มีขนาดรูพรุนต่างกัน ได้แก่ เฮกซะโกนอล มีโซพอรัสซิลิเกต (HMS) เฮกซะโกนอล มีโซพอรัสซิลิเกต ที่มีการปรับปรุงพื้นที่ผิวด้วยไททาเนียม (Ti-HMS) ซานตาบาบารา แอซิด 15 (SBA-15) ซานตาบาบารา แอซิด 15 ที่มีการขยายรูพรุนโดยไซโคเฮกเซน (SBA-CHX) เปรียบเทียบกับถ่านกัมมันต์ (PAC และ GAC) NaY Zeolite (NaY) และอนุภาคที่มีคุณสมบัติซูเปอร์พาราแมกเนติก (SP) จากการศึกษาพบว่า MT สามารถถูกดูดซับได้อย่างรวดเร็วบนตัวกลางดูดซับ HMS Ti-HMS SBA-15 และ SBA-CHX จากนั้นเกิดการคายซับจนเข้าสู่สมดุล ส่วน NaY และ SP ไม่เกิดการดูดซับ MT ตลอดการทดลอง เนื่องจากขนาดรูพรุนของ NaY ที่เล็กกว่า MT และการไม่มีรูพรุนของ SP การดูดซับ MT ไม่เป็นไปตามสมการจลนพลศาสตร์อันดับที่ 1 เสมือนและจลนพลศาสตร์อันดับที่ 2 เสมือน ไอโซเทอมการดูดซับของทุกตัวกลางดูดซับสอดคล้องกับสมการฟรุนด์ลิช นอกจากนี้ลักษณะโครงสร้างรูพรุน ขนาดรูพรุน รวมถึงพื้นที่ผิวส่งผลกระทบต่อจลนพลศาสตร์และประสิทธิภาพการดูดซับ MT จากผลการทดลองพบว่า SBA-15 มีความสามารถในการดูดซับสูงที่สุด (ยกเว้น GAC และ PAC) แต่ SBA-CHX ที่มีขนาดรูพรุนที่ใหญ่กว่ากลับมีประสิทธิภาพต่ำกว่า SBA-15 เล็กน้อย เนื่องจากปรากฏการณ์การคายซับที่เกิดขึ้นจึงทำให้ MT สามารถคายซับออกได้ง่ายในตัวกลางดูดซับที่มีรูพรุนขนาดใหญ่ จากการศึกษาผลของพีเอชต่อประสิทธิภาพในการดูดซับ MT พบว่าที่พีเอส 5 มีประสิทธิภาพสูงสุดซึ่งอาจเนื่องจากแรงพันธะอิออน-ขั้วคู่