วิทยานิพนธ์ (พย.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2556

การวิจัยแบบทดลองนี้ มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อเปรียบเทียบการรับรู้สมรรถนะแห่งตนในการดูแลตนเองในผู้ป่วยผ่าตัดมะเร็งเต้านม 2) เพื่อเปรียบเทียบจำนวนวันนอนในโรงพยาบาลของผู้ป่วยผ่าตัดมะเร็งเต้านม ในกลุ่มทดลองที่ให้การพยาบาลตามรูปแบบการจัดการผู้ป่วยรายกรณีกับกลุ่มควบคุมที่ให้การพยาบาลแบบปกติ กลุ่มตัวอย่างคือกลุ่มผู้ป่วยมะเร็งเต้านมที่ได้รับการผ่าตัด ในหอผู้ป่วยศัลยกรรมหญิงโรงพยาบาลแพร่ จำนวน 30 คน แบ่งเป็น 2 กลุ่ม คือกลุ่มควบคุมและกลุ่มทดลอง กลุ่มละ 15 คน เครื่องมือที่ใช้ในการทดลองคือรูปแบบการจัดการผู้ป่วยรายกรณี ประกอบด้วย แผนการดูแลผู้ป่วยผ่าตัดมะเร็งเต้านม คู่มือการจัดการผู้ป่วยรายกรณี คู่มือการปฏิบัติตัวสำหรับผู้ป่วยผ่าตัดมะเร็งเต้านม และแบบกำกับการทดลอง เครื่องมือเก็บรวบรวมข้อมูล ประกอบด้วย แบบประเมินการรับรู้สมรรถนะแห่งตน และแบบบันทึกจำนวนวันนอน เครื่องมือผ่านการตรวจสอบความตรงตามเนื้อหาโดยผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 5 ท่าน ทดสอบความค่าความเที่ยงด้วยสัมประสิทธิ์แอลฟาครอนบาคได้ค่าความเที่ยงเท่ากับ .90 สถิติที่ใช้ที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล คือ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานและ สถิติทดสอบ t ( T- test) ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. การรับรู้สมรรถนะแห่งตนในการดูแลตนเองของผู้ป่วยผ่าตัดมะเร็งเต้านมในกลุ่มทดลองที่ได้รับการพยาบาลตามรูปแบบการจัดการผู้ป่วยรายกรณี สูงกว่า กลุ่มควบคุมที่ได้รับการพยาบาลปกติ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2. จำนวนวันนอนของผู้ป่วยผ่าตัดมะเร็งเต้านมในกลุ่มทดลองที่ได้รับการพยาบาลตามรูปแบบการจัดการผู้ป่วยรายกรณี น้อยกว่า จำนวนวันนอนในโรงพยาบาลของผู้ป่วยกลุ่มควบคุม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05