วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2558

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาเครื่องมือวัดการอบรมเลี้ยงดูตามแนวคิดของ Schaefer และศึกษารูปแบบการอบรมเลี้ยงดูของผู้ปกครองของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นในกรุงเทพมหานคร ตัวอย่างเป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นในกรุงเทพมหานคร จำนวน 610 คน เครื่องมือที่ใช้ได้แก่ แบบสอบถามลักษณะการอบรมเลี้ยงดูของผู้ปกครอง เครื่องมือวัดการอบรมเลี้ยงดูที่พัฒนาขึ้น และแบบวัด CRPBI-108 ฉบับภาษาไทย ผู้วิจัยวิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยันอันดับที่สอง และจำแนกรูปแบบการอบรมเลี้ยงดูด้วยวิธี tertile split ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. เครื่องมือวัดการอบรมเลี้ยงดูที่ผู้วิจัยพัฒนาขึ้นมีลักษณะเป็นมาตรประมาณค่า 5 ระดับ โดยมีข้อคำถามให้นักเรียนประเมินการกระทำของผู้ปกครองที่มีต่อนักเรียน จำนวน 36 ข้อ ซึ่งวัดตัวบ่งชี้ในแต่ละมิติการอบรมเลี้ยงดู เครื่องมือวัดที่พัฒนาขึ้นมีความตรงเชิงโครงสร้าง ซึ่งจากการวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยันอันดับที่สองพบว่า โมเดลการวัดการอบรมเลี้ยงดูมีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ (X 2 = 9.001, df = 7, p = 0.253) เครื่องมือมีความตรงเชิงเกณฑ์สัมพันธ์ โดยพบความสัมพันธ์เชิงบวกอย่างมีนัยสำคัญระหว่างมิติการอบรมเลี้ยงดูเดียวกันของเครื่องมือที่พัฒนาขึ้นกับเครื่องมือ CRPBI-108 ฉบับภาษาไทย เครื่องมือมีความเที่ยงโดยมีค่าสัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบาคของเครื่องมือทั้งฉบับเท่ากับ .902 และมีค่าความเที่ยงในแต่ละมิติอยู่ระหว่าง .748 ถึง .874 2. ผลการสำรวจรูปแบบการอบรมเลี้ยงดู พบว่า มีตัวอย่างวิจัยที่ได้รับการอบรมเลี้ยงดูแบบเอาใจใส่มากที่สุด คิดเป็นร้อยละ 21.5 ของตัวอย่างวิจัยทั้งหมด มีตัวอย่างวิจัยร้อยละ 15.4 ที่ได้รับการอบรมเลี้ยงดูแบบปล่อยปละละเลย มีตัวอย่างที่ได้รับการอบรมเลี้ยงดูแบบควบคุมและรักตามใจร้อยละ 4.1 และ 5.1 ตามลำดับ และมีตัวอย่างร้อยละ 53.9 ที่ไม่สามารถจำแนกรูปแบบการอบรมเลี้ยงดูได้