งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อประเมินการสัมผัสสิ่งคุกคามสุขภาพของตำรวจจราจร จากสภาพแวดล้อมการทำงานด้านกายภาพและด้านเคมี ซึ่งได้แก่ ความร้อน เสียง ฝุ่นละอองรวมทุกขนาด (Total dust) ฝุ่นละอองขนาดเล็กที่สามารถเข้าสู่ถุงลมปอดได้ (Repairable dust) ก๊าซคาร์บอนมอนอกไซด์ (CO) และเพื่อแสวงหามาตรการป้องกันคุณภาพชีวิตของตำรวจจราจร โดยนำข้อมูลที่ได้จากการตรวจประเมินการได้รับสัมผัสสิ่งคุกคามสุขภาพจากสภาพแวดล้อมการทำงานบนท้องถนนที่มีการจราจรคับคั่งของตำรวจจราจร มาใช้เป็นแนวทางในการวางแผนบริหารจัดการงานด้านอาชีวอนามัยและความปลอดภัย เพื่อควบคุมปริมาณการได้รับสัมผัสสารมลพิษบนท้องถนน ให้อยู่ในระดับที่ไม่เป็นอันตรายต่อสุขภาพอนามัยของตำรวจจราจร ซึ่งกลุ่มตัวอย่างที่ศึกษามีจำนวนทั้งสิ้น 120 ราย ปฏิบัติงานในสถานีตำรวจนครบาลบางยี่ขัน บางพลัด บุปผาราม หลักสองและพญาไท โดยใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการเก็บรวมรวมข้อมูล ผลจากแบบสอบถาม พบว่า กลุ่มตัวอย่างมีอายุเฉลี่ย 44.57 + 7.88 ปี มีประสบการณ์การทำงานจราจรเฉลี่ย 18.05 + 8.88 ปี และผลการศึกษาปัจจัยคุกคามสุขภาพของตำรวจจราจร พบว่า ระดับความเข้มข้นเฉลี่ยของฝุ่นละอองขนาดเล็กที่สามารถเข้าสู่ถุงลมปอดได้ (Respirable dust) โดยส่วนใหญ่มีค่าเกินกว่ามาตรฐานตามประกาศกระทรวงมหาดไทยกำหนด และปริมาณเสียงเฉลี่ยสะสมที่ตัวบุคคล ที่ตำรวจจราจรได้รับสัมผัส ทุกจุดที่ตรวจวัดมีค่าเกินกว่ามาตรฐานของกระทรวงแรงงานกำหนดเช่นกัน ซึ่งปัญหาเหล่านี้ล้วนสะท้อนให้เห็นถึงสภาพปัญหามลพิษทางอากาศและเสียง ที่ยังคงมีอยู่ในพื้นที่ที่มีการจราจรคับคั่ง หากภาครัฐและหน่วยงานต่างๆ ไม่ร่วมมือกันรณรงค์ เพื่อลดปัจจัยคุกคามสุขภาพ ซึ่งเป็นอันตรายต่อสุขภาพของผู้ที่ปฏิบัติงานบนท้องถนน โดยเฉพาะตำรวจจราจร จะยิ่งเป็นปัจจัยหรือตัวแปรสำคัญที่ก่อให้เกิดปัญหาทางด้านสุขภาพและคุณภาพชีวิตตามมา ดังนั้นหน่วยงานภาครัฐและผู้ก่อมลพิษทุกส่วน ควรให้ความร่วมมือในการลดมลพิษลงทุกแนวทาง เพื่อสุขภาพและคุณภาพชีวิตที่ดีในการปฏิบัติงานได้อย่างมีประสิทธิภาพสูงสุดของตำรวจจราจร