วิทยานิพนธ์ (น.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2539

พระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 ซึ่งเป็นกฎหมายกำหนดฐานความผิดเกี่ยวกับการค้ายาเสพติด ไม่ได้บัญญัติความผิดฐานซื้อยาเสพติดให้โทษไว้ โดยเข้าใจว่าความผิดฐานซื้อยาเสพติดให้โทษถูกกลืน (Merge) อยู่ในความผิดฐานมีไว้ในครอบครองและครอบครองเพื่อจำหน่ายโดยไม่ได้รับอนุญาต จากการวิจัยพบว่ายังมีกิจกรรมเกี่ยวกับการค้ายาเสพติดให้โทษบางประการซึ่งกฎหมายไม่ครอบคลุมเพื่อนำตัวผู้กระทำมาลงโทษได้ ตัวอย่างเช่น การซื้อยาเสพติดให้โทษโดยไม่ได้รับมอบยาเสพติดให้โทษ การสั่งซื้อยาเสพติดให้โทษผ่านเครื่องมือสื่อสาร และการเป็นนายหน้าซื้อยาเสพติดให้โทษ เป็นต้น ดังนั้น ตามอนุสัญญาสหประชาชาติว่าด้วยการต่อต้านการลักลอบค้ายาเสพติดและวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท ค.ศ. 1988 จึงได้กำหนดให้ประเทศสมาชิกได้บัญญัติความผิดฐานซื้อยาเสพติดให้โทษ ใช้บังคับภายในประเทศของตนเพื่อครอบคลุมกิจกรรมเกี่ยวกับยาเสพติดให้โทษทุกอย่าง ผลการวิจัย สรุปว่าสมควรกำหนดความผิดฐานซื้อยาเสพติดให้โทษไว้ในพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 ทั้งนี้ เพื่อให้การป้องกันและปราบปรามยาเสพติดมีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น