วิทยานิพนธ์ (น.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2539

จากการที่มีการประกาศใช้พระราชบัญญัติหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ พ.ศ. 2535 เจตนารมณ์ในการป้องกันมิให้บุคคลวงในใช้ข้อมูลภายในของบริษัทแสวงหาประโยชน์ในลักษณ์ที่เป็นการเอาเปรียบบุคคลภายนอกโดยได้มีการบัญญัติเพิ่มเติมอีกอนุมาตราหนึ่งเป็นมาตรา 241(4) โดยมีจุดมุ่งหมายที่จะให้ครอบคลุมบุคคลที่กระทำผิดได้อย่างกว้างขวางที่สุด เพื่อที่จะป้องกันการหลีกเลี่ยงกฎหมาย ดังเช่นที่กฎหมายสหรัฐอเมริกาหรือประเทศอื่นๆ นำมาใช้เพื่อให้ครอบคลุมถึงบุคคลภายนอก และได้รับข้อมูลจาบุคคลวงในหรือที่เรียกว่า “tippee” นั่นเอง และในมาตรา 241 (4) นี้ก็ได้บัญญัติโดยใช้คำว่า “ผู้ใดซึ่งเกี่ยวข้อง” กับหลักทรัพย์และหรือการซื้อขายหลักทรัพย์ เพิ่มเติมจากที่เคยบัญญัติไว้ในมาตรา 42 เบญจ ในพระราชบัญญัติตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย ฉบับ พ.ศ. 2527 ที่ได้ยกเลิกไปแล้ว แต่จากการศึกษาพบว่าการบัญญัติข้อความดังกล่าวเพิ่มขึ้น ทำให้มีปัญหาในการตีความและการบังคับใช้กฎหมาย ซึ่งไม่สามารถครอบคลุมบุคคลภายในที่จะเลี่ยงกฎหมายโดยใช้บุคคลภายนอกเป็นเครื่องมือได้ ทั้งนี้ เนื่องจากข้อความบางตอนในวรรคแรกที่ว่า “ต้องล่วงมาในตำแหน่งหรือฐานะเช่นนั้น” เป็นถ้อยคำที่จำกัด ขอบเขต ให้หมายถึงเฉพาะผู้เป็นบุคคลวงในนั่นเอง ดังนั้นจะเห็นได้ว่าคำว่า “ผู้ใดซึ่งเกี่ยวข้อง” ที่เพิ่มขึ้นมาจากกฎหมาย ฉบับปี พ.ศ. 2527 นั้น ไม่สามารถป้องกันหรือขยายความให้รวมถึงบุคคลภายนอกที่ได้รับข้อมูลจากบุคคลวงในได้ จึงมีความจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องเข้าไปเปลี่ยนแปลงมาตรา 241 (4) เสียใหม่โดยให้เพิ่มเติมข้อความที่ระบุชัดเจนว่าบุคคลภายนอกที่ได้รับข้อมูลจากบุคคลวงในหรือมิฉะนั้นก็ให้แก้ไขโดยยกเลิกข้อความที่ว่า “ต้องล่วงรู้มาโดยตำแหน่งหรือฐานะเช่นนั้น”