วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2537

การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์ (1) เพื่อศึกษาแรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์ของนักมวยไทยอาชีพ (2) เพื่อเปรียบเทียบแรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์ระหว่างกลุ่มนักมวยที่มีสัมฤทธิ์ผลในการชกมวยสูงกับกลุ่มนักมวยไทยที่มีสัมฤทธิผลในการชกมวยต่ำ (3) เพื่อเปรียบเทียบแรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์ระหว่างกลุ่มนักมวยไทยในอดีตกับกลุ่มนักมวยไทยในปัจจุบัน (4) เพื่อศึกษาปฏิสัมพันธ์ระหว่างสัมฤทธิผลในการชกมวยกับสถานภาพของนักมวยไทย ตัวอย่างประชากรเป็นนักมวยไทยอาชีพจำนวน 60 คนแบ่งออกเป็น 4 กลุ่มๆละ 15 คนได้แก่กลุ่มที่ 1 กลุ่มนักมวยที่มีสัมฤทธิผลในการชกมวยสูงในอดีต 2 กลุ่มนักมวยที่มีสัมฤทธิผลในการชกมวยต่ำในอดีต 3 กลุ่มนักมวยที่มีสัมฤทธิผลในการชกมวยสูงในปัจจุบันและ 4 กลุ่มนักมวยที่มีสัมฤทธิผลในการชกมวยต่ำในปัจจุบัน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ เป็นแบบวัดแรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์ของนักมวยไทยอาชีพที่ผู้วิจัยสร้างขึ้น มีค่าความเที่ยง .74 ไปใช้วัดกับกลุ่มตัวอย่างประชากรนำข้อมูงที่ได้มาวิเคราะห์หาค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ยและวิเคราะห์ความแปรปรวนสองทาง ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. แรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์ของนักมวยไทยอาชีพ มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 133.05 2.กลุ่มนักมวยที่มีสัมฤทธิผลในการชกมวยสูงมีแรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์สูงกว่ากลุ่มนักมวยที่มีสัมฤทธิผลในการชกมวยต่ำอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติทีระดับ .01 3.กลุ่มนักมวยไทยในอดีตและกลุ่มนักมวยไทยในปัจจุบันมีแรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 4.มีปฏิสัมพันธ์ระหว่างสัมฤทธิผลในการชกมวยกับสถานภาพของนักมวยไทยต่อแรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์ อย่างมีนัยสำคัญทางสิติที่ระดับ .05