วิทยานิพนธ์ (อ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2534

วิทยานิพนธ์นี้ มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาค่าความถี่มูลฐานของวรรณยุกต์ และค่าระยะเวลาของเสียงก้องในพยางค์เสียงเบาที่มีโครงสร้างพยางค์ 6 แบบในภาษาไทยคือ CV2 CVS CV:S CV: CVN และ CV:N โดยใช้เครื่องวิเคราะห์คลื่นเสียง และวิธีทางสถิติ จากการวิเคราะห์ พบว่า วรรณยุกต์ทั้ง 5 หน่วยเสียงยังคงมีค่าความถี่มูลฐานที่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญ และหน่วยเสียงวรรณยุกต์เดียวกันอาจมีค่าความถี่มูลฐานต่างกันด้วย เมื่อปรากฏในโครงสร้างพยางค์ต่างกัน และ/หรือในโครงสร้างพยางค์เดียวกัน ส่วนวรรณยุกต์ที่ออกเสียงโดยผู้บอกภาษาทั้ง 4 คนมีลักษณะที่ร่วมกันและแตกต่างกัน นอกจากนี้ วรรณยุกต์ในพยางค์เสียงเบายังแตกต่างจากในพยางค์เสียงหนักเป็น 3 ลักษณะ เรียงตามลำดับที่พบมากที่สุดถึงน้อยที่สุด คือ 1) ลักษณะที่ยังคงรักษาระดับเสียง และทิศทางของเสียงไว้ใกล้เคียงกับวรรณยุกต์ในพยางค์เสียงหนัก แต่ลดปริมาณการเปลี่ยนแปลงระดับเสียงระหว่างจุดเวลาต่างๆ ลง 2) ลักษณะที่มีการเลื่อนระดับเสียง และทิศทางการขึ้นตกของเสียงมารวมกันอยู่ในระดับกลางๆ และคงระดับมากขึ้น และ 3) ลักษณะที่มีการเปลี่ยนแปลงระดับเสียง และทิศทางการขึ้นตกของเสียงไปจนคล้ายกับหน่วยเสียงวรรณยุกต์อื่น เสียงก้องในพยางค์เสียงเบา มีค่าระยะเวลาน้อยกว่าเสียงก้องในพยางค์เสียงหนักอย่างเห็นได้ชัด และมีค่าระยะเวลาของเสียงก้องที่ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญเป็นส่วนใหญ่ระหว่างโครงสร้างพยางค์แต่ละแบบ และระหว่างผู้บอกภาษาแต่ละคน