วิทยานิพนธ์ (สค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2530

การศึกษาครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์ คือ เพื่อทราบถึงช่วงห่างของการมีบุตรคนแรกของสตรีไทยที่มีสถานภาพเศรษฐกิจ สังคม และประชากรที่แตกต่างกัน และศึกษาถึงผลกระทบของปัจจัยทางด้านเศรษฐกิจ สังคม และประชากรที่มีต่อช่วงห่างของการมีบุตรคนแรกของสตรี ข้อมูลที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้ได้จากข้อมูลโครงการสำรวจภาวะเจริญพันธุ์ ภาวะการตาย และการวางแผนครอบครัวในประเทศไทย ในปี พ.ศ. 2522 โดยในการศึกษานี้ ได้ศึกษาเฉพาะสตรีที่มีอายุต่ำกว่า 60 ปี ที่สมรสครั้งแรกและกำลังอยู่กินกับสามีคนนั้นอยู่ในปัจจุบัน สำหรับผลการศึกษา มีดังนี้.- 1. ปัจจัยทางด้านเขตที่อยู่อาศัย พบว่าสตรีที่อยู่ในเขตชนบทมีช่วงห่างของการมีบุตรคนแรกยาวนานกว่าสตรีในเขตเมือง 2. ปัจจัยทางด้านการศึกษา พบว่าในเขตเมือง เขตชนบท และของทั้งประเทศ ช่วงห่างของการมีบุตรคนแรกของสตรีสั้นลง เมื่อสตรีมีระดับการศึกษาสูงขึ้น 3. ปัจจัยทางด้านอาชีพ พบว่าในเขตชนบทและของทั้งประเทศ สตรีที่ประกอบอาชีพเกษตรกรรม มีช่วงห่างของการมีบุตรคนแรกที่ยาวนานกว่าสตรีที่ประกอบอาชีพอื่น 4. ปัจจัยทางด้านรายได้ของครอบครัว พบว่าในเขตเมือง สตรีที่มีรายได้ครอบครัว 1,001-2,000 บาท มีช่วงห่างของการมีบุตรคนแรกยาวนานกว่าสตรีที่มีรายได้ครอบครัวอยู่ในระดับอื่นๆ ในเขตชนบทสตรีที่มีรายได้ครอบครัวต่ำกว่า 1,000 และ 2,001-3,000 บาท มีช่วงห่างของการมีบุตรคนแรกเท่ากัน และยาวนานกว่าสตรีที่มีรายได้ครอบครัวอยู่ในระดับอื่นๆ ส่วนของทั้งประเทศนั้น พบว่าช่วงห่างของการมีบุตรคนแรกของสตรีสั้นลงตามระดับรายได้ครอบครัวที่สูงขึ้น 5. ปัจจัยทางด้านอายุแรกสมรส พบว่าในเขตเมือง สตรีที่มีอายุแรกสมรส 20-24 ปี มีช่วงห่างของการมีบุตรคนแรกยาวนานกว่าสตรีที่มีอายุแรกสมรสอื่น ส่วนในเขตชนบทและของทั้งประเทศสตรีที่มีอายุแรกสมรส 30 ปีขึ้นไป มีช่วงห่างของการมีบุตรคนแรกที่ยาวนานกว่าสตรีที่มีอายุแรกสมรสอื่น 6. ปัจจัยทางด้านจำนวนบุตรที่สตรีต้องการ พบว่าในเขตเมือง เขตชนบท และของทั้งประเทศ สตรีที่มีความต้องการบุตร 3 คน มีช่วงห่างของการมีบุตรคนแรกยาวนานกว่าสตรีที่มีความต้องการบุตรจำนวนอื่น