วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2539

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อประเมินและเปรียบเทียบโปรแกรมพลศึกษาของโรงเรียนมัธยมศึกษาของรัฐกับโรงเรียนมัธยมศึกษาของเอกชนในภาคตะวันออก ประชากรและกลุ่มตัวอย่างเป็นหัวหน้าหมวดวิชาพลานามัย หรือผู้ที่ได้รับมอบหมายจากโรงเรียนมัธยมศึกษาของเอกชน จำนวน 6 คน และโรงเรียนมัธยมศึกษาของรัฐ จำนวน 64 คน รวมทั้งสิ้น 70 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ใช้แบบประเมินโปรแกรมพลศึกษาที่ ชาญชัย ชอบธรรมสกุล ได้พัฒนาขึ้น และนำไปเก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบบันทึกข้อมูลทั่วไป แบบสำรวจข้อมูลทั่วไป และแบบสัมภาษณ์หัวหน้าหมวดวิชาพลานามัย หลังจากนั้นนำข้อมูลที่ได้ไปวิเคราะห์หาค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าร้อยละ ทดสอบความมีนัยสำคัญของความแตกต่างระหว่างค่าเฉลี่ย ด้วยการทดสอบค่า "ที" วิเคราะห์ความแปรปรวนแบบทางเดียว และทดสอบความแตกต่างของค่าเฉลี่ยเป็นรายคู่โยวิธีของเชฟเฟ ผลการวิจัยพบว่า 1. โปรแกรมพลศึกษาของโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดกลาง ขนาดใหญ่ และขนาดใหญ่พิเศษในภาคตะวันออก เมื่อเทียบกับเกณฑ์ทั่วประเทศ พบว่า ส่วนใหญ่มีคุณภาพอยู่ในระดับปานกลาง คิดเป็นร้อยละ 47.70, 57.90 และ 66.70 ตามลำดับ และเมื่อเทียบกับของภาคตะวันออกพบว่าโรงเรียนขนาดกลาง และขนาดใหญ่มีคุณภาพ อยู่ในระดับปานกลางคิดเป็นร้อยละ 47.60 และ 52.60 ตามลำดับ ส่วนโรงเรียนขนาดใหญ่พิเศษมีคุณภาพอยู่ในระดับสูง คิดเป็นร้อยละ 55.60 2. โปรแกรมพลศึกษาของโรงเรียนมัธยมศึกษา ขนาดกลาง ขนาดใหญ่ และขนาดใหญ่พิเศษของรัฐในภาคตะวันออก เมื่อเทียบกับเกณฑ์ทั่วประเทศ พบว่า มีคุณภาพอยู่ในระดับปานกลางและเมื่อเทียบกับเกณฑ์ของภาคตะวันออกพบว่าโรงเรียนขนาดกลางและขนาดใหญ่มีคุณภาพอยู่ในระดับปานกลาง ส่วนโรงเรียนขนาดใหญ่พิเศษมีคุณภาพอยู่ในระดับสูง ตามลำดับ 3. โปรแกรมพลศึกษาของโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดกลางและขนาดใหญ่ของเอกชนในภาคตะวันออก เมื่อเทียบกับเกณฑ์ทั่วประเทศพบว่ามีคุณภาพอยู่ในระดับปานกลางและสูงตามลำดับ และเมื่อเทียบกับเกณฑ์ของภาคตะวันออกพบว่ามีคุณภาพอยู่ในระดับปานกลางและสูงตามลำดับเช่นกัน 4. เมื่อเปรียบเทียบโปรแกรมพลศึกษาของโรงเรียนมัธยมศึกษาของรัฐกับโรงเรียนมัธยมศึกษาของเอกชนในภาคตะวันออก พบว่าแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และเมื่อเปรียบเทียบเป็นรายด้าน พบว่า ด้านการเรียนการสอนพลศึกษาในชั้นเรียน ด้านครูพลศึกษา และด้านการบริหารหมวดวิชาพลานามัยแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 โดยโรงเรียนมัธยมศึกษาของเอกชนมีคะแนนสูงกว่าของรัฐในด้านที่แตกต่างกัน