วิทยานิพนธ์ (น.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2535

สิทธิของประชาชาชนในการที่จะได้การชดใช้เงินค่าทดแทนการเวนคืออสังหาริมทรัพย์ จากรัฐในราคาที่เป็นธรรม เป็นสิทธิที่ได้มีการบัญญัติรับรองไว้ในรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยมาช้านานแล้วและได้มีการแก้ไขปรับปรุงกฎหมายว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ตลอดมาเพื่อให้การกำหนดเงินค่าทดแทนเป็นไปอย่างเป็นธรรมยิ่งขึ้น ซึ่งการแก้ไขกฎหมายว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ครั้งล่าสุดได้มีการแก้ไขโดยประกาศคณะรักษาความสงบเรียบร้อยแห่งชาติ ฉบับที่ 44 แต่ปัญหาของการกำหนดเงินค่าทดแทนไม่เป็นธรรมก็ยังคงปรากฏอยู่ ดังจะเห็นได้จากการโต้แย้งของประชาชนผู้ถูกเวนคืนที่นับวันจะมีมากขึ้น จากการศึกษาพบว่า ปัญหาของการกำหนดค่าทดแทนที่ไม่เป็นธรรมบางกรณีเกิดจากบทบัญญัติของกฎหมาย บางกรณีเกิดจากการบังคับใช้กฎหมายของหน่วยงานราชการที่ทำการเวนคืน ซึ่งผู้จัดทำวิทยานิพนธ์ ได้ศึกษาถึงโครงสร้างของบทบัญญัติแห่งพระราชบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ พ.ศ. 2530 ทั้งก่อนและภายหลังจากมีการแก้ไขเพิ่มเติมเมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2534 โดยศึกษาถึงองค์กรที่อำนาจกำหนดเงินค่าทดแทน และหลักเกณฑ์การกำหนดเงินค่าทดแทน การปฏิบัติของหน่วยงานราชการที่ทำการเวนคืน ตลอดจนปัญหาข้อกฎหมายเกี่ยวกับการกำหนดเงินค่าทดแทนที่ต้องตีความและปัญหาที่เกิดจากการตีความ ทั้งนี้ผู้จัดทำวิทยานิพนธ์ได้สรุปผลการวิจัย และเสนอแนะแนวทางในการแก้ไขปัญหาทั้งในส่วนที่เกิดจากบทบัญญัติของกฎหมาย และส่วนที่เกิดจากการบังคับใช้กฎหมายของหน่วยงานราชการที่ทำการเวนคืนไว้ด้วย