วิทยานิพนธ์ (น.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2533

ปัญหาเรื่องมลภาวะทางเสียงจัดว่าเป็นปัญหาสิ่งแวดล้อมที่สำคัญปัญหาหนึ่ง ถ้ามิได้มีการป้องกัน ควบคุม และแก้ไขแล้ว ก็นับวันจะทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งในการทำวิทยานิพนธ์ในครั้งนี้ ผู้เขียนได้จากการศึกษาถึงมาตรการทางกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับปัญหามลภาวะทางเสียงโดยเฉพาะเสียงที่เกิดจากโรงงานอุตสาหกรรม ประการหนึ่ง กฎหมายไทยกำหนดเหตุเดือดร้อนรำคาญเรื่องเสียงดังไว้ชัดเจนแค่ไหน ประการหนึ่งกฎหมายที่มีอยู่ในปัจจุบันให้ความคุ้มครองแก่ประชาชนที่อยู่ใกล้เคียงกับโรงงานจากเสียงรบกวนมากน้อยแค่ไหน และอีกประการหนึ่งก็คือองค์กรที่เกี่ยวข้องกับการบังคับใช้กฎหมายอันเกิดจากมลภาวะทางเสียง มีประสิทธิภาพมากน้อยแค่ไหน จากการศึกษาวิจัยโดยวิธีการค้นคว้าศึกษาเนื้อหารายละเอียดกฎหมาย และสัมภาษณ์เจ้าหน้าที่ผู้ควบคุมดูแลกฎหมายของรัฐ รวมทั้งการเก็บข้อมูลภาคสนามเพื่อดูถึงปัญหาและทัศนคติของประชาชน พบว่าเจ้าหน้าที่ผู้ควบคุมดูแลกฎหมายของรัฐยังมีประสิทธิภาพในการทำงานไม่สมบูรณ์ ส่วนทัศนคติของประชาชนนั้นเห็นว่าเจ้าหน้าที่ผู้ควบคุมดูแลกฎหมายของรัฐยังมีประสิทธิภาพในการทำงานไม่สมบูรณ์เช่นกัน และจากการศึกษาพบว่ามีหน่วยงานของรัฐที่รับผิดชอบโดยตรง 3 แห่ง และหน่วยงานของรัฐที่สนับสนุนไม่ต่ำกว่า 3 แห่ง หน่วยงานของรัฐเหล่านี้ยังขาดการประสานงานซึ่งกันและกัน ข้อเสนอแนะจากการศึกษาวิจัยนี้คือ ควรจะให้เจ้าหน้าที่ของรัฐตระหนักถึงบทบาทหน้าที่ของตนและควรจะมีมาตรการระยะสั้น โดยประกาศให้มาตรฐานของเสียงในชุมชนขึ้นใช้บังคับและมีการแก้ไขพระราชบัญญัติสาธารณสุข พ.ศ. 2484 เพื่อเป็นการคุ้มครองประชาชนที่อาศัยอยู่ใกล้กับโรงงาน ผู้วิจัยเห็นควรที่จะจัดตั้งองค์กรหนึ่งขึ้นประสานงาน เพื่อให้ปัญหานี้สำเร็จลุล่วงไปด้วยดี ผู้วิจัยมีแนวความคิดว่าทฤษฎี Police Power เป็นทฤษฎีที่เหมาะสมกับปัญหานี้ซึ่งอาจนำไปใช้ได้