วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2527

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อหาความสัมพันธ์พหุคูณระหว่างลักษณะของนักเรียน สภาพการเรียนการสอนในชั้นเรียน และสภาพแวดล้อมทางบ้าน กับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียน และสร้างสมการพยากรณ์ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน กลุ่มตัวอย่างที่ใช้การวิจัยคือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 สังกัดกองการมัธยมศึกษา กรมสามัญศึกษา กระทวงศึกษาธิการ ในเขตกรุงเทพมหานคร จำนวน 364 คนจากโรงเรียนขนาดใหญ่ (มีนักเรียนตั้งแต่ 1500-2499 คน) และ 542 คนจากโรงเรียนขนาดใหญ่พิเศษ (มีนักเรียนตั้งแต่ 2500 คนขึ้นไป) ใช้แบบสำรวจและแบบสอบถามรวมทั้งสิ้น 8 ฉบับเป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูล วิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณ และศึกษาในลักษณะความตรงข้ามกลุ่ม ผลการวิจัย 1. ค่าสหสัมพันธ์พหุคูณระหว่างตัวแปรด้านลักษณะของนักเรียน สภาพการเรียนการสอนในชั้นเรียน และสภาพแวดล้อมทางบ้าน กับผลสัมฤทธ์ ทางการเรียนของนักเรียนทุกกลุ่มวิชาของนักเรียนจากโรงเรียนขนาดใหญ่และโรงเรียนขนาดใหญ่พิเศษมีค่า .90 และ .93 ซึ่งมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 เมื่อแยกศึกษากลุ่มตัวพยากรณ์เป็นด้านๆ ค่าสหสัมพันธ์พหุคูณระหว่างผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนกับกลุ่มตัวแปรด้านลักษณะของนักเรียนมีค่าระหว่าง .75 ถึง .93 ค่าสหสัมพันธ์พหุคูณระหว่างผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนกับกลุ่มตัวแปรด้านสภาพการเรียนการสอนในชั้นเรียนมีค่าระหว่าง .22 ถึง .34 และค่าสหสัมพันธ์พหุคูณระหว่างผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนกับกลุ่มตัวแปรด้านสภาพแวดล้อมทางบ้านมีค่าระหว่าง .03 ถึง .01 2. พื้นความรู้เดิมเป็นตัวพยากรณ์ ที่มีน้ำหนักในการพยากรณ์สูงที่สุด 3. สมการพยากรณ์ ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนทุกกลุ่มวิชาที่ศึกษากับนักเรียนจากโรงเรียนขนาดใหญ่พิเศษสามารถนำไปใช้พยากรณ์ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนในโรงเรียนขนาดใหญ่ได้