ประเทศไทยเป็นประเทศเกษตรกรรม มีการปลูกพืชเพื่อการบริโภคภายในประเทศและเพื่อส่งออกเป็นการค้าทำรายได้ให้แก่ประเทศ ทั้งพืชไร่ ไม้ผล และผักชนิดต่างๆ จากการทำเกษตรกรรมสมัยใหม่ที่เป็นการเพาะปลูกเพื่อการค้าเน้นการปลูกพืชเชิงเดี่ยวเป็นหลัก ทำให้ระบบนิเวศการเกษตร และระบบนิเวศที่เกี่ยวข้องเปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก ที่สำคัญคือส่งผลกระทบต่อความสมดุลธรรมชาติทำให้เกิดการระบาดของศัตรูพืชที่รุนแรงมากขึ้น ก่อให้เกิดความเสียหายแก่พืชเศรษฐกิจต่าง ๆ อยู่เนืองๆ (พิสุทธิ์, 2553) เป็นที่ประจักษ์โดยทั่วไปว่าการควบคุมแมลงศัตรูพืชในพืชที่มีความสำคัญทางเศรษฐกิจหลายชนิดในปัจจุบันเกษตรกรยังคงพึ่งพาสารเคมีป้องกันกำจัดศัตรูพืชเป็นหลักในการควบคุม ซึ่งการใช้สารเคมีดังกล่าวโดยเฉพาะการใช้สารฆ่าแมลง ส่งผลกระทบตามมาอย่างมากมาย อาทิ แมลงสร้างความต้านทานต่อสารฆ่าแมลง เกิดการระบาดของแมลงชนิดเดิม และรุนแรงกว่าเดิม เกิดการระบาดของแมลงศัตรูชนิดใหม่ ซึ่งไม่เคยมีความสำคัญในทางเศรษฐกิจมาก่อน และรวมไปถึงผลกระทบต่อสภาพแวดล้อมต่อเศรษฐกิจและสังคม จึงได้มีการรณรงค์ลดการใช้สารเคมีป้องกันกำจัดศัตรูพืชลง ทั้งนี้เพื่อลดปัญหาซึ่งเกิดขึ้นดังกล่าวอยู่ตลอดมา วิธีการหนึ่งที่สามารถนำมาใช้ควบคุมศัตรูพืชและสามารถแก้ไขหรือลดปัญหาที่เกิดขึ้นได้ ก็คือการใช้วิธีการที่เรียกว่า