วิทยานิพนธ์ (ศศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2535

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการปรึกษาเชิงจิตวิทยาแบบกลุ่มตามแนวของโรเจอรส์ ที่มีต่อการลดความวิตกกังวลของผู้ปวยโรคหัวใจ ขณะรักษาในโรงพยาบาล โดยมีสมมติฐานว่าความวิตกกังวลของผู้ป่วยโรคหัวใจขณะรักษาในโรงพยาบาลจะลดลงหลังจากเข้าร่วมการปรึกษาเชิงจิตวิทยาแบบกลุ่ม กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้ป่วยโรคหัวใจขณะรักษาในโรงพยาบาลโรคทรวงอก จำนวน 8 คน เป็นผู้ชาย 3 คนผู้หญิง 5 คน อายุระหว่าง 30-55 ปี ที่สมัครใจเข้าร่วมกลุ่มการทดลอง โดยทุกคนเข้าร่วมการปรึกษาจิตวิทยาแบบกลุ่มตามแนวของโรเจอร์สเป็นเวลา 8 วัน ติดต่อกันวันละ 2 ชั่วโมง 30 นาทีรวมเวลา 20 ชั่วโมง มีผู้วิจัยเป็นผู้นำกลุ่มการวิจัยนี้ใช้แบบแผนการวิจัยแบบกลุ่มทดลองกลุ่มเดียว ทดสอบก่อนและหลังการทดลอง (One Group Pretest-Posttest Design) เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้คือแบบวัดความวิตกกังวลต่อสภาพการณ์ของสปิลเบอร์เกอร์ (State-Trait Anxiety Inventory Form X-1 by Spielberges, 1870) โดยให้กลุ่มตัวอย่างทำแบบวัดก่อนเข้ากลุ่มและตอบแบบวัดฉบับเดียวกันทันทีหลังจากสิ้นสุดการทดลอง วิเคราะห์ข้อมูลวิจัยทดสอบความแตกต่างของคะแนนความวิตกกังวลที่วัดก่อนการทดลองและหลังการทดลองด้วยการทดสอบค่าที (t-test) ผลของการวิจัยพบว่า คะแนนวิตกกังวลของกลุ่มผู้ป่วยก่อนและหลังการทดลองแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ระดับ 0.05 แสดงว่า ระดับความวิตกกังวลของผู้ป่วยโรคหัวใจ ขณะรักษาในโรงพยาบาลลดลงหลังจากเข้าร่วมกลุ่มการปรึกษาเชิงจิตวิทยาแบบกลุ่มตามแนวของโรเจอร์ส