วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2530

การศึกษาวิจัยการเก็บน้ำมันคืนโดยใช้เครื่องกวาดน้ำมันรูปทรงกระบอก แบ่งออกเป็น 3 ส่วน สรุปได้ดังนี้ ในส่วนแรกศึกษาคุณสมบัติทางด้านการดูดติด พบว่าหยดน้ำลงบน อลูมิเนียม โพลีเอทธีลีน พีวีซีผิวเรียบ พีวีซีผิวหยาบ ฟลูโอโรคาร์บอน เหล็ก เหล็กไร้สนิม และไม้สัก ปรากฏว่าวัสดุเหล่านี้สามารถดูดติดน้ำได้ใกล้เคียงกัน ส่วนเมื่อทำการทดลองกับหยดน้ำมันพบว่าวัสดุต่างๆ มีคุณสมบัติดูดติดน้ำมันได้เท่ากัน และเมื่อทดลองโดยหยดน้ำมันลงบนวัสดุในน้ำ พบว่าวัสดุเหล่านี้สามารถดูดติดน้ำมันได้ใกล้เคียงกัน ยกเว้นไม้สักซึ่งมีค่างานแอดฮีชันน้อยกว่าวัสดุที่กล่าวมาข้างต้น จึงดูดติดน้ำมันได้น้อยกว่า ในส่วนที่สองศึกษาพารามิเตอร์ต่างๆ ของเครื่องกวาดน้ำมันรูปทรงกระบอกพบว่า ชนิดของวัสดุที่ใช้เป็นกระบอกหมุน ความลึกที่กระบอกหมุนจมอยู่ในน้ำและในน้ำมัน ลักษณะผิวเรียบและผิวหยาบของกระบอกหมุนไม่มีอิทธิพลต่อการเพิ่มประสิทธิภาพในการเก็บน้ำมัน ยกเว้นแต่ความเร็วรอบของกระบอกหมุนเท่านั้นที่พบว่าเป็นปฏิภาคโดยตรงกับประสิทธิภาพในการเก็บน้ำมัน นอกจากนี้ยังพบว่ากระบอกหมุน 4 ชนิดได้แก่ ฟลูโอโรคาร์บอน เหล็กไร้สนิม พีวีซีผิวเรียบ พีวีซีผิวหยาบ มีประสิทธิภาพในการเก็บน้ำมันคีโรซีนประมาณร้อยละ 95-98 ส่วนกระบอกหมุนไม้สักพบว่ามีประสิทธิภาพประมาณร้อยละ 56 และมีปริมาณน้ำปนมาร้อยละ 42 ในส่วนที่สามศึกษาทดลองกับน้ำเสียที่มีน้ำมันลอยอยู่ที่ผิว จากโรงงานของบริษัทธนากร จำกัด และโรงงานของบริษัทสยามน้ำมันละหุ่ง จำกัด พบว่าประสิทธิภาพสูงสุดในการเก็บน้ำมันมีค่าประมาณร้อยละ 77 และ 75 ตามลำดับ มีน้ำปนมากับน้ำมันร้อยละ 60 และ 54 ตามลำดับ และเหตุที่ประสิทธิภาพในการเก็บน้ำมันมีค่าต่ำ และมีน้ำปนมาค่อนข้างมาก เพราะมีสารแขวนลอยจำพวกไฮโดรฟิลิก และน้ำสบู่ซึ่งเป็นสารลดแรงตึงผิวปะปนอยู่