วิทยานิพนธ์ (ศศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2536

การวิจัยครั้งนี้มีจุดประสงค์เพื่อศึกษาองค์ประกอบที่มีผลต่อความมานะอุตสาหะของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 กรุงเทพมหานคร กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนในกรุงเทพมหานคร จำนวน 212 คน ซึ่งมีคะแนนความมานะอุตสาหะตามการรับรู้ของนักเรียนแตกต่างจากคะแนนความมานะอุตสาหะของนักเรียนตามการรับรู้ของครูประจำชั้นไม่เกิน 18 คะแนน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบวัดความมานะอุตสาหะตามการรับรู้ของนักเรียน แบบวัดความมานะอุตสาหะของนักเรียนตามการรับรู้ของครูประจำชั้น และแบบสอบถามข้อมูลส่วนตัวของการอบรมเลี้ยงดู วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณแบบเพิ่มตัวแปร ผลการวิเคราะห์ข้อมูลพบว่า 1. ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนมีความสัมพันธ์ทางบวกกับความมานะอุตสาหะในระดับสูงสุด (r = .8128) รองลงมาคือ ความมุ่งหวังในการศึกษาต่อของนักเรียน (r = .5384) การอบรมเลี้ยงดูแบบประชาธิปไตย (r = .4895) การศึกษาของบิดา (r = .3783) ความมุ่งหวังให้นักเรียนศึกษาต่อของผู้ปกครอง (r = .3085) การศึกษาของมารดา (r = .3188) นักเรียนไทยเชื้อสายจีน (r = .1791) และเพศ (r = .1770) ส่วนตัวแปรที่มีความสัมพันธ์ทางลบกับความมานะอุตสาหะ ได้แก่การอบรมเลี้ยงดูแบบปล่อยปละ ละ เลย ( r = -.3577) และการอบรมเลี้ยงดูแบบเข้มงวดกวดขัน (r = -.2489) อายุของนักเรียน ( r = -.1065) และนักเรียนไทยเชื้อชายไทย (r = -.1542) 2. กลุ่มตัวทำนายที่สามารถร่วมกันทำนายความมานะอุตสาหะได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001 มี 3 ตัว เรียงลำดับความสำคัญในการทำนายจากมากไปหาน้อย ได้แก่ ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน (v03) (B = .691) การอบรมเลี้ยงดูแบบประชาธิปไตย (v09) (B = .143) และความมุ่งหวังในการศึกษาต่อของนักเรียน (v12) (B = .103) สามารถร่วมกันอธิบายความแปรปรวนของความมานะอุตสาหะได้ร้อยละ 68.71 (R2 = .6871) และมีสมการในรูปคะแนนมาตรฐานดังนี้ indusz = .691*V03z + .143*V09z = .103*V12z