วิทยานิพนธ์ (สค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2539

วัตถุประสงค์ของวิทยานิพนธ์ ในหัวข้อ “การปรับตัวทางสังคมของคนพิการในศูนย์ฟื้นฟูอาชีพคนพิการ” เพื่อศึกษาการปรับตัวทางสังคมของคนพิการในหลายด้าน ใช้วิธีการวิจัยแบบสำรวจกลุ่มประชากรที่ศึกษาเป็นคนพิการในศูนย์ฟื้นฟูอาชีพคนพิการ 6 แห่ง ของกรมประชาสงเคราะห์ การทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม โดยพิสูจน์สมมติฐานดังต่อไปนี้ 1.ยิ่งคนพิการมีระดับความพิการน้อยเพียงใดก็ยิ่งปรับตัวทางสังคมมากขึ้นมาเพียงนั้น 2.ยิ่งคนพิการมีระยะเวลาความพิการมากกว่าเพียงใดก็ยิ่งปรับตัวเข้าทางสังคมมากขึ้นเพียงนั้น 3.คนพิการที่เคยอยู่ในครอบครัวขยายมีการปรับตัวทางสังคมมากกว่าคนพิการที่อยู่ในครอบครัวเดี่ยว 4.ยิ่งคนพิการมีเครือข่ายทางสังคมมากเท่าไรก็ยิ่งปรับตัวทางสังคมมากขึ้นเพียงนั้น 5.ยิ่งคนพิการไม่ยอมรับบทบาทคนป่วยเพียงใดก็ยิ่งปรับตัวทางสังคมมากขึ้นเพียง 6.ยิ่งคนพิการมีการนับถือตนเองมากเพียงใดก็ยิ่งปรับตัวทางสังคมสูงขึ้นเพียงนั้น ผลการวิจัยปรากฏว่า ยอมรับสมมุติฐาน 5 ข้อ ยกเว้นข้อที่ 3 การวิจัยนี้จะเป็นประโยชน์ต่อไปการดำเนินงานการฟื้นฟูสมรรถภาพคนพิการของกรมประชาสงเคราะห์