การศึกษานี้วัตถุประสงค์เพื่อศึกษาถึงความไวและความจำเพาะของเครื่องไดแอกโนเดนท์ซึ่งใช้หลักการของเลเซอร์ฟลูออเรสเซนต์ในการตรวจฟันผุด้านบดเคี้ยวก่อนและหลังการเคลือหลุมร่องฟันในห้องปฏิบัติการ โดยใช้การตรวจทางจุลวิทยาเป็นมาตรฐานในการแบ่งระดับของฟันผุเปรียบเทียบการตรวจด้วยตา

         กลุ่มตัวอย่างที่ใช้เป็นฟันกรามน้อยและฟันกรามแท้จำนวน 97 ซี่ 111 ตัวอย่าง นำมาตรวจด้วยตาและแบ่งฟันผุออกเป็น 4 ระดับคือ ฟันไม่ผุ ฟันผุระดับเริ่มต้น ฟันผุระดับชั้นเคลือบฟัน และฟันผุระดับชั้นเนื้อฟัน แล้วจึงตรวจด้วยไดแอกโนเดนท์ก่อนและหลังเคลือบหลุมร่องฟันตามลำดับหลังจากนั้นจึงผ่าฟันตัวอย่างเพื่อดูระดับการลุกลามของฟันผุทางจุลวิทยาภายใต้กล้องจุลทรรศน์ (x25) พร้อมทั้งวัดความหนาของสารเคลือบหลุมร่องฟัน

         การศึกษานี้พบว่าค่าของไดแอกโนเดนท์ หลังเคลือบหลุมร่องฟันลดลงอย่างมีนัยสำคัญ เมื่อเปรียบเทียบกับก่อเคลือบหลุมร่องฟัน (p(0.001) และพบว่าหลังเคลือบหลุมร่องฟันค่าความไวจะลดลงในฟันผุทุกระดับส่วนค่าความจำเพาะจะเพิ่มขึ้นในฟันผุระดับชั้นเคลือบฟันและชั้นเนื้อฟันแต่ลดลงในฟันผุระดับเริ่มต้น cut off point ก่อนและหลังเคลือบหลุมร่องฟันที่ฟันผุระดับเริ่มต้น ชั้นเคลือบฟันและชั้นเนื้อฟัน อยู่ที่ 4,11,17 และ 4,12,14 ตามลำดับ ความไวและความจำเพาะของการตรวจด้วยตาอยู่ระหว่าง 0.50-0.74 และ 0.71-0.96 ความไวและความจำเพาะของไดแอกโนแดนท์ก่อนเคลือบหลุมร่องฟัน อยู่ระหว่าง 0.76-0.88 และ 0.64-0.71 ตามลำดับ ในขณะที่ความไวและความจำเพาะของไดแอกโนแดนท์หลังเคลือบหลุมร่องฟัน อยู่ระหว่าง 0.75-0.83 และ 0.65-0.80 นอกจากนี้พบว่า คราบสีมีผลต่อค่าของไดแอกโนเดนท์อย่างมีนัยสำคัญ

         ผลการศึกษานี้สรุปว่าไดแอกโนเดนท์มีศักยภาพในการใช้เป็นเครื่องมือตรวจฟันผุใต้สารเคลือบหลุมร่องฟัน อย่างไรก็ตามควรมีการศึกษาในทางคลินิกต่อไป