ปัญหามลพิษทางน้ำอันเกิดจากโรงงานอุตสาหกรรมในภาคใต้ของประเทศไทย มักพบได้ในกลุ่มโรงงานอุตสาหกรรม 2 ประเภทหลัก คือ ประเภทยางพาราและผลิตภัณฑ์จากยางพารา และอาหารทะเล ซึ่งน้ำเสียจากโรงงานทั้งสองประเภท จะเป็นน้ำเสียที่ประกอบด้วยสารอินทรีย์ความเข้มข้นสูง รวมทั้งมีสารเคมีอื่นที่ใช้ในขบวนการผลิต การบำบัดน้ำเสียจากโรงงานทั้งสองประเภท มักใช้ระบบบำบัดน้ำเสียแบบตะกอนเร่ง เพื่อลดปัญหาการใช้ที่ดินและเพิ่มประสิทธิภาพของการบำบัด

      จากการสำรวจระบบตะกอนเร่งในโรงงาน ตัวอย่างจากทั้งสองประเภท (ประเภทละ 2 โรงงาน) พบว่า ปัญหาที่สำคัญ คือการเติมอากาศ 3 ใน 4 ของระบบตะกอนเร่งมีการเติมอากาศที่ไม่สมบูรณ์ ปริมาณออกซิเจนละลายในบ่อเติมอากาศไม่ถึง 2 มก./ล. แต่จากการตรวจสอบปัญหาตะกอนลอย (Bulking sludge problem) พบว่า ในทุกโรงงานมีแบคทีเรียสายใย (Filamentous bacteria) ในปริมาณแตกต่างกันไป และจากโรงงานอุตสาหกรรมผลิตน้ำยางข้น (โรงงาน A และ B) พบแบคทีเรียสายใยชนิดเดียวกัน คือ Nostocoida limicola II ส่วนในระบบตะกอนเร่งจากโรงงานอาหารทะเลแช่แข็ง พบแบคทีเรียสายใย ประเภท Nostocoida limicola I และ Type 1851 เป็น Dominant และ Type 0092 เป็น SubDominat