การศึกษาประสิทธิภาพของหญ้าแฝกในการบำบัดไซยาไนด์ที่ปนเปื้อนในน้ำได้ใช้หญ้าแฝก 3 สานพันธุ์ ได้แก่ ศรีลังกา สงขลา 3 และ สุราษฎร์ธานี มาบำบัดไซยาไนด์ที่ระดับความเข้มข้น 5, 10, 15, 20, 25, 30, 35, 40, 45, และ 50 มิลลิกรัมต่อลิตร โดยในทุกสัปดาห์จะทำการเก็บน้ำเพื่อตรวจหาปริมาณไซยาไนด์ในน้ำ วัดความสูงของต้นหญ้าแฝก ความยาวของรากหญ้าแฝก ความยาวของหญ้าแฝก และความทนทานของหญ้าแฝกเป็นระยะเวลา 2 เดือน ผลการศึกษาพบว่าความสูงของต้นและความยาวของรากหญ้าที่แฝกที่ปลูกในน้ำปนเปื้อนไซยาไนด์มีการเจริญเติบโตน้อยกว่าหญ้าแฝกที่ปลูกในน้ำกลั่น และน้ำที่ปรับความเป็นกรดด่าง (pH12) อย่างนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 เนื่องจากไซยาไนด์ที่ถูกดูดซับเข้าไปทำให้ชะงักการเจริญเติบโตในส่วนของต้นและราก และบางสายพันธ์ก็มีการแห้งตายก่อนสิ้นสุดการทดลอง เพราะทนต่อความเป็นพิษของไซยาไนด์ไม่ได้ หญ้าแฝกสายพันธุ์ศรีลังกา เป็นสายพันธุ์ที่สามารถดูดซับไซยาไนด์ที่ปนเปื้อนในน้ำได้ดีที่สุด ในขณะที่หญ้าแฝกสายพันธุ์สงขลา 3 และสุราษฎร์ธานี ไม่สามารถทนต่อน้ำที่ปนเปื้อนไซยาไนด์ที่ระดับความเข้มข้นตั้งแต่ 35 มิลลิกรัมต่อลิตร ได้ ยังคงเหลือความเข้มข้นของไซยาไนด์ปนเปื้อนในน้ำเกินเกณฑ์มาตรฐานคุณภาพน้ำผิวดินของกรมควบคุมมลพิษ และเมื่อพิจารณาความทนทานของหญ้าแฝก จะเห็นได้ว่าหญ้าแฝกสายพันธุ์ศรีลังกา สามารถทนทานได้นานถึง 5 สัปดาห์ ซึ่งแตกต่างกับหญ้าสายพันธุ์สงขลา 3 และ สุราษฎร์ธานีอย่างมีนัยสำคัญทางสถิตที่ระดับ 0.05 ที่สามารถทนทานต่อพิษไซยาไนด์ได้เพียง 4 สัปดาห์เท่านั้น ดังนั้นหญ้าแฝกสายพันธุ์ศรีลังกาจึงมีความเหมาสมกับการบำบัดน้ำเสียที่ปนเปื้อนไซยาไนด์มากที่สุด นอกจากนี้ยังพบความทนทานและความสูงของต้นหญ้าแฝกทุกสายพันธุ์นั้นมีความสัมพันธ์กับระดับความเข้มข้นของไซยาไนด์