การวิจัยเชิงพรรณนาชนิดเปรียบเทียบนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาประสิทธิภาพการจัดการกับอาการหแว่วของผู้ป่วยโรคจิตเภทในจังหวัดพิษณุโลกและเปรียบเทียบประสิทธิภาพการจัดการกับอาการหแว่วของผู้ป่วยโรคจิตเภทจำแนกตามเพศอายุสถานภาพระดับการศึกษาและรายได้กลุ่มตัวอย่างคือผู้ป่วยโรคจิตเภทที่มีอาการหูแว่าจำนวน 415 คนซึ่งได้จากการสุ่มแบบหลายขั้นตอนเครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือแบบสอบถามประสิทธิภาพการจัดการกับอาการหูแว่วที่ปรับปรุงมาจากแบบสอบถามของ Yun and Yan (2005) ผ่านการทดสอบความตรงตามเนื้อหาจากผู้เชี่ยวชาญและมีค่าสัมประสิทธิ์อัลฟาของครอนบาคเท่ากับ 90 วิเคราะห์ข้อมูลโดยคำนวณค่าร้อยละค่าเฉลี่ยส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานทดสอบความแตกต่างโดยสถิติ x, t-test และ F-test ผลการวิจัยมีดังนี้ 1. ค่าเฉลี่ยประสิทธิภาพการจัดการกับอาการหูแว่วโดยรวมของผู้ป่วยโรคจิตเภทจังหวัดพิษณุโลกอยู่ในระดับปานกลาง (X = 5. 75 SD 1. 85 และพบว่าประสิทธิภาพการจัดการโดยการนอนหลับมีค่าเฉลี่ยสูงที่สุด (X 7. 73, SD-2, 57) รองลงมาคือการสวดมนต์่อ่านหนังสือธรรมะและการดูโทรทัศน์ (X7. 36. SD-243 X 717. SD 313) ตามล่าคับ 2. ผลการเปรียบเทียบค่าเฉลี่ยประสิทธิภาพการจัดการกับอาการหูแว่วของผู้ป่วยโรคจิตเภท พบว่าผู้ป่วยเพศชาย มีค่าเฉลี่ยประสิทธิภาพการจัดการกับอาหารหูแว่วสูงกว่าเพศหญิง ผู้ป่วยที่มีอายุต่ำกว่า 25 ปี มีประสิทธิภาพการจัดการกับอาการหูแว่วสูงกว่าผู้มีอายุ 25 ปีขึ้นไป ผู้ป่วยที่มีสถานภาพสมรสแยกมีค่าเฉลี่ยประสิทธิภาพการจัดการกับอาการหูแว่วสูงกว่ากลุ่มที่เป็นโสด คู่และหม้ายผู้ป่วยที่มีการศึกษาระดับมัธยมและสูงกว่า มีค่าเฉลี่ยประสิทธิภาพการจัดการกับอาการหูแว่วสูงกว่ากลุ่มที่มีการศึกษาระดับประถมศึกษาและต่ำกว่า ผู้ป่วยที่มีรายได้สูงกว่า 5000บาท ต่อเดือน มีค่าเฉลี่ยประสิทธิภาพการจัดการกับอาการหนูแว่วสูงกว่าผู้ที่มีรายได้ต่ำกว่า 5000 บาท ต่อเดือนน
   การสอนให้ผู้ป่วยโรคจิตเภทรู้วิธีการจัดการกับอาการหูแว่วด้วยตนเองอย่างมีประสิทธิภาพจะช่วยลดอาการเกิดซ้ำละลดปัญหาทางพฤติกรรมลง ช่วยให้ผู้ป่วยและครอบครัวจัดการกับอาการต่าง ๆ และสามารถดูแลกันได้โดยไม่มีภาระมากขึ้น