วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2539

การวิจัยนี้เป็นการศึกษาความเป็นไปได้ในการลดซีโอดีและสีออกจากน้ำชะมูลฝอยด้วยกระบวนการดูดติดผิวโดยใช้ถ่านกัมมันต์ ถ่านไม้ และถ่านแกลบ ทำการศึกษาลักษณะทางกายภาพของสารดูดติดผิว การทดลองแบบแบทซ์โดยการทดสอบไอโซเทอมการดูดผิว และการทดสอบแบบต่อเนื่องศึกษาความสามารถในการดูดติดผิว การทดลองศึกษาความสามารถในการดูดติดผิวของซีโอดีและสีโดยใช้ถังดูดติดผิวแบบแท่งป้อนน้ำเสียแบบไหลลง ขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 0.03 เมตร ความสูงถัง 3 เมตร ความสูงชั้นสารดูดผิว 0.3 0.6 0.9 และ 1.2 เมตร ใช้น้ำชะมูลฝอยจริงที่เข้มข้นซีไอดีเริ่มต้น 250, 500, 750, 1,000 มก./ล. และที่ความเข้มข้นซีโอดีเริ่มต้นของน้ำเสียจริง และอัตราภาระบรรทุกทางน้ำ 0.15, 0.3, 0.6 และ 1.2 ม3/ม2 –ซม ผลการทดลองพบว่าถ่านไม้ และถ่านแกลบไม่มีความเป็นไปได้ทางวิศวกรรม เนื่องจากความสามารถในการดูดติดผิวซีโอดีและสีต่ำ ส่วนถ่านกัมมันต์มีความเป็นไปได้ทางวิศวกรรม โดยประสิทธิภาพเริ่มต้นของการลดซีโอดี และสีอยู่ในช่วง 78 – 89 เปอร์เซ็นต์ และ 37 – 96 เปอร์เซ็นต์ตามลำดับ ในการทดลองที่ชั้นความสูงถ่านกัมมันต์ 1.2 เมตร อัตราภาระบรรทุกทางน้ำ 0.15 ม3/ม2 –ซม. ความเข้มข้นซีโอดีเริ่มต้น 250 มก./ล. มีความสามารุในการลดซีโอดี และสีสูงสุด โดยมีประสิทธิภาพเริ่มต้นของการลดซีโอดี และสีเท่ากับ 97 เปอร์เซ็นต์ และ 96 เปอร์เซ็นต์ ตามลำดับ