วิทยานิพนธ์ (สถ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2549

ในกระบวนการออกแบบอาคารโดยเฉพาะอาคารสูงนั้น มีข้อพิจารณาในด้านกฎหมายอยู่หลายด้าน กฎหมายที่มีผลเกี่ยวเนื่องกับการออกแบบรูปทรงของอาคารโดยตรง ได้แก่ กฎหมายระยะถอยร่น ซึ่งเป็นข้อจำกัดที่มีความจำเป็นต่อการออกแบบ เพื่อให้เกิดการใช้พื้นที่ที่ดินอย่างมีศักยภาพสูงที่สุด กฎหมายระยะถอยร่นนี้จะแปรผันไปตามสถานที่ตั้งของโครงการ โดยขึ้นกับข้อมูลต่างๆ เช่น ลักษณะทางกายภาพของที่ตั้ง (ขนาด, รูปร่าง) สภาพแวดล้อมของที่ตั้ง (ขนาดถนนบริเวณรอบโครงการ, อาคารข้างเคียง)ฯ ตัวแปรเหล่านี้ส่งผลทำให้ลักษณะรูปทรง 3 มิติของอาคารเปลี่ยนแปลงไปด้วย และมีผลกระทบในลักษณะที่เป็นลูกโซ่ต่อเนื่องกันไป การปรับเปลี่ยนตัวแปรใดตัวแปรหนึ่ง จะเกิดผลกระทบต่อตัวแปรอื่น ๆ ทันที ทำให้การวิเคราะห์คำนวณในลักษณะนี้ มีความยุ่งยาก และใช้เวลาการใช้คอมพิวเตอร์ ในการวิเคราะห์คำนวณนั้น จะทำให้เกิดประโยชน์เป็นอย่างมากเนื่องจากสามารถเก็บค่าตัวแปรต่างๆ ที่มีผลเหล่านี้ ประมวลผลออกมาเพื่อเป็นข้อกำหนดของการออกแบบ ได้อย่างรวดเร็ว ถูกต้อง ง่ายต่อการทดลองปรับเปลี่ยน และแก้ไข เพื่อหาแนวทางการออกแบบให้เกิดประโยชน์ต่อโครงการสูงที่สุด โดยการศึกษาในครั้งนี้จะศึกษาถึงความสัมพันธ์ และลำดับ ของตัวแปรต่างๆ ที่มีผลต่อข้อจำกัดทางกฎหมายที่เกิดขึ้นกับพื้นที่ที่ดิน เช่น ข้อจำกัดในการถอยร่นของอาคารในระดับความสูงต่างๆ , ข้อจำกัดเรื่องขนาดพื้นที่ใช้สอยอาคาร โดยการวิเคราะห์พื้นที่ใช้สอยของอาคารและเปรียบเทียบ กับลักษณะการออกแบบร่างรูปทรงต่างๆ ของอาคารสูง ทำให้ลดขั้นตอน และเวลาที่ใช้ในการวางแนวทางการออกแบบสำหรับอาคารสูง