วิทยานิพนธ์ (ผ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2527

จังหวัดเชียงใหม่เป็นจังหวัดที่มีความสำคัญที่สุด ในภาคเหนือตอนบน ทั้งนี้เนื่องจาก ความเป็นศูนย์กลางในด้านการคมนาคม เศรษฐกิจ การศึกษา และการบริการแขนงต่าง ๆ ผลจากความเป็นศูนย์กลางในด้านต่าง ๆ นี้เอง จังหวัดเชียงใหม่จึงถูกกำหนดให้เป็นเมืองหลัก ในการพัฒนาภาคตามแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 5 โดยมีแผนงานต่าง ๆ มาก มายเพื่อจะสร้างฐานการพัฒนา เมืองเชียงใหม่ในอนาคต ซึ่งจากแผนงานเหล่านี้จะส่งผลให้เชียงใหม่ทวีความสำคัญมากยิ่งขึ้น ขณะเดียวกันก็จะส่งผลให้เชียงใหม่มีการขยายตัวมากขึ้นด้วย การที่เมืองมีการขยายตัวย่อมส่งผลให้มีการขยายการใช้ที่ดินประเภทต่าง ๆ ออก ไปด้วย โดยเฉพาะอย่างยิ่งการขยายตัวของการใช้ที่ดินเพื่ออยู่อาศัย ซึ่งเป็นการใช้ที่ดินประเภทที่มีมากที่สุด และส่งผลกระทบต่อการใช้ที่ดินประเภทอื่น ๆ มากที่สุดด้วย ผลจากการศึกษาถึงการใช้ที่ดินในเขตเทศบาลนครเชียงใหม่ในอดีตที่ผ่านมา พบว่า มีการขยายตัวของการใช้ที่คนออกไปทุกทิศทุกทาง ทั้งนี้โดยมีเส้นทางคมนาคมเป็นปัจจัยนำการ ขยายตัว สำหรับการใช้ที่ดินเพื่ออยู่อาศัย ในระยะหลัง พ.ศ. 2520 มีการขยายตัวอย่างรวดเร็ว เนื่องจากมีธุรกิจเกี่ยวกับการจัดสรรบ้านและที่คนเกิดขึ้นหลายแห่ง อย่างไรก็ตามแนวโน้มการขยายตัวของการใช้ที่คนเพื่ออยู่อาศัย เป็นการขยายออกไปรอบนอกเขตเทศบาลเดิม เพราะที่ดินภายในเขตเทศบาลเดิมมีราคาค่อนข้างสูง เป็นผลให้เมืองมีการขยายขนาดออกไปกว้างมาก ขณะที่พื้นที่ภายในเขตเทศบาลเดิมยังคงมีที่ว่างเหลืออยู่ ลักษณะการขยายตัวเช่นนี้เป็นการขยายตัวแบบ Ribbon Development ซึ่งเป็นการขยายตัวที่จะเป็นผลเสียต่อการพัฒนาเมือง อย่างไรก็ไรพื้นที่ว่างภายในเขตเทศบาลที่ยัง เหลืออยู่นี้ส่วนใหญ่เป็นพื้นที่ตอนในของถนน ซึ่งราคา ที่ดินไม่สูงมากและไม่เหมาะที่จะทำเป็นย่านการค้า ดังนั้นเพื่อให้มีการใช้ที่ตนให้คุ้มค่า และป้องกันมีให้เมืองขยายออกไปโดยไม่มีที่สิ้นสุดในการศึกษาครั้งจึง เสนอให้มีการนำพื้นที่ว่างเหล่านี้มาใช้ประโยชน์เพื่อการอยู่อาศัย รวมทั้งเสนอให้มีแผนงานเพื่อการแก้ไขปัญหาเกี่ยวกับการพักอาศัยในปัจจุบันอีกด้วย