วิทยานิพนธ์ (ค.ด.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2557

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนารูปแบบการเรียนการสอนภาษาไทยเป็นภาษาที่สองบนฐานของวัฒนธรรมและชุมชนโดยบูรณาการแนวการสอนพูดและการสลับภาษาเพื่อส่งเสริมความสามารถในการสื่อสารสำหรับนักเรียนในช่วงรอยต่อระดับประถมศึกษาปีที่ 1 และ 2) ศึกษาผลการใช้รูปแบบที่พัฒนาขึ้น ตัวอย่างประชากร คือ เด็กชาวเขมรถิ่นไทยที่ใช้ภาษาไทยเป็นภาษาที่สอง ที่อยู่ในช่วงรอยเชื่อมต่อระหว่างชั้นเรียนอนุบาลไปสู่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 และกำลังศึกษาอยู่ในโรงเรียนบ้านสังเม็ก สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา ประถมศึกษาศรีสะเกษ เขต 4 จำนวน 18 คน ระยะเวลาในการทดลอง 5 สัปดาห์ แบ่งเป็น 3 ระยะ คือ ระยะเตรียมการ 1 สัปดาห์ ระยะการสอน และระยะการประเมินผล 4 สัปดาห์ สัปดาห์ละ 20 ชั่วโมง เครื่องมือที่ใช้ในการทดลองคือ แบบวัดความสามารถในการสื่อสาร วิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่าที ผลการวิจัยมีดังนี้ 1. รูปแบบการเรียนการสอนที่พัฒนาขึ้นมีองค์ประกอบ โดยขั้นตอนการเรียนการสอน 3 ระยะ คือ 1) ระยะเตรียมการ 2) ระยะการสอน ซึ่งประกอบด้วย 3 ขั้นตอนหลักคือ ขั้นที่1 การสนทนาบนพื้นฐานวัฒนธรรมและชุมชน ขั้นที่ 2 การเชื่อมโยงสัญลักษณ์ และ ขั้นที่ 3 การฝึกภาษาในสถานการณ์ และ3) ระยะการประเมินผล 2. ผลการนำรูปแบบฯไปทดลองใช้ พบว่า ตัวอย่างประชากรมีค่าเฉลี่ยคะแนนรวมความสามารถในการสื่อสารหลังการทดลองสูงกว่าค่าเฉลี่ยคะแนนรวมก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01