การวิจัยนี้เป็นการวิจัยแบบผสมวิธีที่มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาวิธีการเสริมสร้างนิสัยฝึกฝนตนเองของนักเรียน 2) ศึกษาวิธีการที่ครูใช้ในการเสริมสร้างนิสัยการฝึกฝนตนเองของนักเรียน และ 3) วิเคราะห์อิทธิพลของวิธีการของนักเรียนและครูในการเสริมสร้างนิสัยฝึกฝนตนเองที่ส่งผลต่อนิสัยฝึกฝนตนเองของนักเรียนโดยมีการกำกับตนเองเป็นตัวแปรส่งผ่าน การดำเนินการวิจัยมี 2 ขั้นตอนคือ 1) การศึกษาข้อมูลเชิงคุณภาพ สัมภาษณ์กรณีศึกษาคือ นักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษา สาขาโขนและละคร วิทยาลัยนาฏศิลป ปีการศึกษา 2557 จำนวน 18 คน และอาจารย์ประจำวิชาเอก สาขาโขนและละคร จำนวน 10 คน ด้วยแบบสัมภาษณ์แบบไม่มีโครงสร้าง และวิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา 2) การศึกษาข้อมูลเชิงปริมาณ ตัวอย่างวิจัยคือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 – 6 จำนวน 769 คน ได้มาโดยการสุ่มตัวอย่างแบบแบ่งชั้นตามระดับชั้นของนักเรียน เก็บรวบรวมข้อมูลด้วยแบบสอบถาม และวิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์สถิติบรรยายได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติเชิงสรุปอ้างอิงได้แก่ การวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างตัวแปรโดยการวิเคราะห์ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน การตรวจสอบความสอดคล้องของโมเดลความสัมพันธ์เชิงสาเหตุของนิสัยฝึกฝนตนเองที่พัฒนาขึ้นกับข้อมูลเชิงประจักษ์ ตามหลักการวิเคราะห์โมเดลสมการโครงสร้างโดยใช้โปรแกรมลิสเรล ผลการวิจัยพบว่า 1) วิธีการของนักเรียนในการเสริมสร้างนิสัยฝึกฝนตนเองประกอบด้วย การกำหนดเป้าหมายของการฝึกซ้อม การเปรียบเทียบกับเพื่อนคนอื่นและการให้บุคคลอื่นมีส่วนช่วยในการฝึกซ้อม 2) วิธีการของครูในการเสริมสร้างนิสัยฝึกฝนตนเองของนักเรียนประกอบด้วย การให้ความช่วยเหลือในการฝึกซ้อม การกำหนดเป้าหมายของการฝึกซ้อม การสร้างทัศนคติที่ดีต่อการเรียน การกำหนดรูปแบบการเรียนการสอนที่เหมาะสม การหาตัวช่วยในการฝึกซ้อม และการเสริมแรง 3) วิธีการของนักเรียนในการเสริมสร้างนิสัยฝึกฝนตนเอง วิธีการของครูในการเสริมสร้างนิสัยฝึกฝนตนเอง และการกำกับตนเองในการฝึกฝนเป็นปัจจัยที่มีอิทธิพลรวมอย่างนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ.05 ต่อนิสัยฝึกฝนตนเอง โดยวิธีการของนักเรียนในการเสริมสร้างนิสัยฝึกฝนตนเอง และการกำกับตนเองในการฝึกฝนมีอิทธิพลทางตรงต่อนิสัยฝึกฝนตนเองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ.05 และวิธีการของนักเรียนในการเสริมสร้างนิสัยฝึกฝนตนเอง และวิธีการของครูในการเสริมสร้างนิสัยฝึกฝนตนเองมีอิทธิพลทางอ้อมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติต่อนิสัยฝึกฝนตนเองโดยมีการกำกับตนเองในการฝึกฝนเป็นตัวแปรส่งผ่าน และโมเดลความสัมพันธ์เชิงสาเหตุมีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์โดยมีค่าไค-สแควร์เท่ากับ 60.30 ที่ค่าองศาอิสระเท่ากับ 49 ค่าความน่าจะเป็น (p) เท่ากับ 0.129 ค่าดัชนีวัดความกลมกลืน (GFI) เท่ากับ 0.990 ค่าดัชนีวัดระดับความกลมกลืนที่ปรับแก้แล้ว (AGFI) เท่ากับ 0.975 และค่าดัชนีกำลังสองของส่วนที่เหลือ (RMR) เท่ากับ 0.0127

วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2557