วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2557

วัตถุประสงค์: เพื่อศึกษาการแสดงออกของยีนไธมิดิเลท ซินเทสในการคาดเดาประโยชน์จากการรักษาด้วยยาเคมีบำบัดสูตรที่มีอ๊อกซาลิพลาตินร่วมกับฟลูโอโรยูราซิลเทียบกับการรักษาด้วยฟลูโอโรยูราซิลเพียงชนิดเดียว ในผู้ป่วยมะเร็งลำไส้ใหญ่ระยะที่สาม โดยดูอัตราการรอดชีวิตโดยปลอดโรคที่ 5 ปี วิธีดำเนินการ: เก็บข้อมูลจากเวชระเบียน และภาพถ่ายทางรังสีวิทยาย้อนหลังและไม่พบการกระจายไปยังอวัยวะอื่น ในกลุ่มประชากรที่เป็นมะเร็งลำไส้ใหญ่ระยะที่สามตั้งแต่ 1 มกราคม 2548 ถึง 31 ธันวาคม 2552 และได้รักษาเสริมด้วยยาเคมีบำบัด และย้อมชิ้นเนื้อเพื่อหาค่าการแสดงออกของ ไธมิดิไดเลท ซินเทส ผลการศึกษา: ผู้ป่วยมะเร็งลำไส้ใหญ่ระยะที่สาม 128 ราย กลุ่มที่มีการแสดงออกของไธมิดิเลท ซินเทสสูงมีร้อยละ 32.8 จากการติดตาม 5 ปี พบว่า ผู้ป่วยกลุ่มนี้ จะมีอัตราการรอดชีวิตโดยปลอดโรคที่ 5 ปี ร้อยละ 61.9 เมื่อเทียบกับร้อยละ 65.1 ในกลุ่มที่มีการแสดงออกของไธมิดิเลท ซินเทสต่ำ ( p=0.722 ) กลุ่มที่ได้ยาอ๊อกซาลิพลาตินร่วมด้วยมีอัตราการรอดชีวิตโดยปลอดโรคที่ 5 ปีดีกว่าการได้ฟลูโอโรยูราซิลชนิดเดียว ( ร้อยละ 70.6 เทียบกับ 59.7, p=0.21) เมื่อจำแนกตามการแสดงออกของไธมิดิเลท ซินเทส กลุ่มที่ได้รับอ๊อกซาลิพลาตินร่วมด้วยจะมีอัตราการรอดชีวิตโดยปลอดโรคที่ 5 ปีดีกว่าได้ฟลูโอโรยูราซิลชนิดเดียวเมื่อมีการแสดงออกของไธมิดิเลท ซินเทสสูง แต่ไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ (ร้อยละ 71.4 เทียบกับ 52.4, p=0.204, แตกต่างกันร้อยละ 19) และจะเห็นความแตกต่างน้อยกว่าถ้ามีการแสดงออกของไธมิดิเลท ซินเทสต่ำ (ร้อยละ 70 เทียบกับ 62.5, p=0.487, แตกต่างกันร้อยละ 7.5) สรุปผลการศึกษา: การแสดงออกของไธมิดิเลท ซินเทสอาจจะเป็นปัจจัยคาดเดาการได้รับประโยชน์ของการเพิ่มอ๊อกซาลิพลาตินในสูตรการรักษาเสริมในผู้ป่วยมะเร็งลำไส้ใหญ่ระยะที่สาม