วิทยานิพนธ์ (พย.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2556

การวิจัยกึ่งทดลองแบบสองกลุ่มวัดสองครั้งก่อน และหลังการทดลองเรื่องนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบพฤติกรรมก้าวร้าวของเด็กออทิสติกก่อน และหลังได้รับการพยาบาลที่เน้นสิ่งแวดล้อมบำบัด และเปรียบเทียบพฤติกรรมก้าวร้าวของเด็กออทิสติก ระหว่างกลุ่มได้รับการพยาบาลที่เน้นสิ่งแวดล้อมบำบัดกับกลุ่มที่ได้รับการพยาบาลตามปกติ กลุ่มตัวอย่าง คือ เด็กออทิสติกอายุ 3-6 ปี และผู้ปกครอง ที่รับบริการ การรักษาที่โรงพยาบาลยุวประสาทไวทโยปถัมภ์ ซึ่งมีคุณสมบัติตามเกณฑ์ จำนวน 40 คู่ ได้รับการจับคู่ (matched pair) และการสุ่มเข้ากลุ่มทดลอง แบ่งกลุ่มทดลอง 20 คน และกลุ่มควบคุม 20 คน กลุ่มทดลองได้รับการดูแลตามโปรแกรมการพยาบาบาลที่เน้นสิ่งแวดล้อมบำบัดที่ผู้วิจัยสร้างขึ้น เป็นระยะเวลา 4 สัปดาห์ ส่วนกลุ่มควบคุมได้รับการพยาบาลตามปกติ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย 1) แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล 2) แบบประเมินพฤติกรรมก้าวร้าวเด็กออทิสติกสำหรับพยาบาลวิชาชีพ 3)แบบประเมินพฤติกรรมก้าวร้าวเด็กออทิสติกที่บ้านสำหรับผู้ปกครอง 4) คู่มือการพยาบาลที่เน้นสิ่งแวดล้อมบำบัดในเด็กออทิสติกสำหรับพยาบาลวิชาชีพ 5) คู่มือการดูแลเด็กออทิสติกที่เน้นสิ่งแวดล้อมบำบัดสำหรับผู้ปกครอง 6) แบบกำกับการปฏิบัติการพยาบาลเน้นสิ่งแวดล้อมบำบัดในเด็กออทิสติกที่บ้านของผู้ปกครอง 7) แบบวัดความรู้ การพยาบาลเน้นสิ่งแวดล้อมบำบัดในเด็กออทิสติกที่บ้านของผู้ปกครอง 8) แบบตรวจสอบการมีส่วนร่วมของผู้ปกครอง ในการพยาบาลที่เน้นสิ่งแวดล้อมบำบัดที่บ้าน 9) แบบประเมินพัฒนาการด้านสังคม และภาษาของเด็กออทิสติก เครื่องมือทุกฉบับได้รับการตรวจสอบความตรงตามเนื้อหา โดยผู้ทรงคุณวุฒิจำนวน 5 คน ค่าความเที่ยงของแบบประเมินพฤติกรรมก้าวร้าว เท่ากับ .83 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติทดสอบที (t-test) ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. เด็กออทิสติกแสดงพฤติกรรมก้าวร้าวภายหลังได้รับการพยาบาลที่เน้นสิ่งแวดล้อมบำบัดน้อยกว่าก่อนได้รับการพยาบาล อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ที่ระดับ .05 2. เด็กออทิสติกกลุ่มที่ได้รับการพยาบาลที่เน้นสิ่งแวดล้อมบำบัดมีพฤติกรรมก้าวร้าวน้อยกว่าเด็กในกลุ่มที่ได้รับการพยาบาลตามปกติอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ที่ระดับ .05