วิทยานิพนธ์ (พย.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2556

การวิจัยแบบบรรยายเชิงความสัมพันธ์ครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาอัตราความชุกของภาวะพร่องการรู้คิดในผู้เสพติดแอลกอฮอล์ที่เข้ารับการบำบัด 2) ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยคัดสรรได้แก่ อายุ เพศ ระดับการศึกษา อายุที่เริ่มดื่มแอลกอฮอล์ จำนวนปีที่ดื่มแอลกอฮอล์ ปริมาณการดื่มแอลกอฮอล์ ระยะเวลาการหยุดดื่มแอลกอฮอล์ ประวัติการดื่มแอลกอฮอล์ของคนในครอบครัว ความวิตกกังวลต่อสถานการณ์ ความวิตกกังวลประจำบุคคล ภาวะซึมเศร้า และการสนับสนุนทางสังคม กับภาวะพร่องการรู้คิดในผู้เสพติดแอลกอฮอล์ซึ่งเข้ารับการบำบัดรักษาแบบผู้ป่วยใน กลุ่มตัวอย่าง คือผู้ป่วยเสพติดแอลกอฮอล์ที่เข้ารับการบำบัดรักษาแบบผู้ป่วยใน ของโรงพยาบาลที่บำบัดรักษายาเสพติด สังกัดกรมการแพทย์ จำนวน 198 คนตามเกณฑ์คุณสมบัติที่กำหนดไว้ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยมี 6 ชุด คือ 1) แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคลและประวัติการดื่มแอลกอฮอล์ 2) แบบประเมินอาการขาดสุรา 3) แบบวัดความวิตกกังวล 4) แบบสอบถามการสนับสนุนทางสังคม 5) แบบประเมินภาวะซึมเศร้า และ6) แบบประเมินพุทธิปัญญา เครื่องมือทุกชุดผ่านการพิจารณาความตรงเชิงเนื้อหา โดยผู้ทรงคุณวุฒิจำนวน 5 คน และตรวจสอบค่าความเที่ยงของเครื่องมือทุกฉบับ สถิติทีใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่การแจกแจงความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าสหสัมพันธ์ไคสแควร์ และค่าสหสัมพันธ์ไบซีเรียล ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. อัตราความชุกของภาวะพร่องทางการรู้คิดของผู้ป่วยเสพติดแอลกอฮอล์ที่เข้ารับการบำบัด คิดเป็นร้อยละ 62.1 (123 คนจาก 198 คน) 2. อายุ และจำนวนปีที่ดื่มแอลกอฮอล์ มีความสัมพันธ์ทางลบกับภาวะพร่องทางการรู้คิดของผู้ป่วยเสพติดแอลกอฮอล์ (r = -.236 และ r = -.228 ตามลำดับ, p < 0.01) ระดับการศึกษา และระยะเวลาการหยุดดื่มมีความสัมพันธ์ทางบวกกับภาวะพร่องทางการรู้คิดของผู้ป่วยเสพติดแอลกอฮอล์ (r = .465 และ r = .304 ตามลำดับ, p < 0.01) ส่วนปริมาณการดื่มแอลกอฮอล์ และ ความวิตกกังวลประจำตัว มีความสัมพันธ์ทางทางบวกกับภาวะพร่องทางการรู้คิดของผู้ป่วยเสพติดแอลกอฮอล์ (r = .180 และ r = .176 ตามลำดับ, p < 0.05) 3. เพศ มีประวัติคนในครอบครัวดื่มแอลกอฮอล์ อายุที่เริ่มดื่มแอลกอฮอล์ ความวิตกกังวลต่อสถานการณ์ ภาวะซึมเศร้า การสนับสนุนทางสังคมไม่มีความสัมพันธ์กับภาวะพร่องการรู้คิดของผู้ป่วยเสพติดแอลกอฮอล์