วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2556

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาสมรรถนะของผู้นำเที่ยวที่พึงประสงค์ และเพื่อพัฒนาแนวทางพัฒนาสมรรถนะผู้นำเที่ยว กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยเป็นนักท่องเที่ยวชาวไทยที่เดินทางไปท่องเที่ยวต่างประเทศ จำนวน 400 คน และกลุ่มผู้ประกอบการธุรกิจนำเที่ยว และผู้นำเที่ยว จำนวนทั้งสิ้น 20 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถามและแบบสัมภาษณ์ที่ผู้วิจัยสร้างขึ้น นำแบบสอบถามไปเก็บรวบรวมข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่าง และสัมภาษณ์กลุ่มผู้ประกอบการธุรกิจนำเที่ยว และผู้นำเที่ยวด้วยแบบสัมภาษณ์ นำข้อมูลจากการตอบแบบสอบถามไปวิเคราะห์หาค่าความถี่ (Frequency) ร้อยละ (Percentage) ค่าเฉลี่ย (Mean) และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (Standard deviation) ส่วนข้อมูลจากการให้สัมภาษณ์นำไปวิเคราะห์ด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา โดยใช้วิธีการจัดกลุ่มสาระข้อมูล แล้วนำผลการวิเคราะห์ข้อมูลจากเครื่องมือทั้งสองชุด มาร่างเป็นแนวทางพัฒนาสมรรถนะผู้นำเที่ยว หลังจากนั้น ผู้วิจัยได้จัดประชุมระดมความคิดเห็นของผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 6 คน เพื่อพิจารณาร่างแนวทางพัฒนาสมรรถนะผู้นำเที่ยว ให้ข้อเสนอแนะ และนำมาสรุปเป็นแนวทางพัฒนาสมรรถนะผู้นำเที่ยวที่สมบูรณ์ต่อไป ผลการวิจัย พบว่า ผู้ตอบแบบสอบถาม มีความคิดเห็นเกี่ยวกับสมรรถนะของผู้นำเที่ยวที่พึงประสงค์ อยู่ในระดับมาก ในด้านความรู้ และด้านทักษะ ยกเว้น ด้านคุณลักษณะส่วนบุคคล ที่มีความคิดเห็นอยู่ในระดับมากที่สุด ซึ่งผลจากการวิจัยได้นำไปสู่การพัฒนาแนวทางพัฒนาสมรรถนะผู้นำเที่ยว ที่สามารถสรุปได้ดังต่อไปนี้ 1) ควรคัดสรรบุคคลที่มีคุณภาพ และมีความตั้งใจในการประกอบอาชีพผู้นำเที่ยว 2) ควรจัดการฝึกอบรมบุคคลที่ได้จากการคัดสรรแล้ว ด้วยหลักสูตรการพัฒนาสมรรถนะผู้นำเที่ยวที่มีมาตรฐาน 3) ควรพัฒนาบุคคลที่ปฏิบัติหน้าที่เป็นผู้นำเที่ยวอยู่แล้ว ด้วยการจัดฝึกอบรมเพิ่มพูนความรู้ และสนับสนุนให้มีการพัฒนาตนเองอยู่ตลอดเวลาและอย่างต่อเนื่อง