วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2556

งานวิจัยนี้ได้มีวัตถุประสงค์เพื่อนำเสนอวิธีการสำหรับลดสัดส่วนของเสียที่เกิดจากข้อบกพร่องประเภทเส้นด้ายเป็นขนในกระบวนการผลิตดึงยืดเส้นด้าย โดยนำแนวคิดซิกซ์ ซิกม่ามาทำการประยุกต์ใช้ในการปรับปรุงกระบวนการ ซึ่งข้อบกพร่องประเภทเส้นด้ายเป็นขนมีของเสีย 3.35% ของปริมาณการผลิต มีผลทำให้เกิดความสูญเสียเป็นเงิน 585,486 บาทต่อปีในเครื่องจักรที่ทำการศึกษา งานวิจัยนี้มีเป้าหมายในการลดสัดส่วนของเสียลง 50% การดำเนินงานวิจัยประกอบด้วย 5 ขั้นตอนตามแนวคิดของซิกซ์ ซิกม่า เริ่มจากระยะของการนิยามปัญหาได้ทำศึกษากระบวนการและสภาพของปัญหา กำหนดวัตถุประสงค์ เป้าหมายและขอบเขตของการทำการปรับปรุง ถัดมาเข้าสู่ระยะการวัดเพื่อหาสาเหตุของปัญหา ได้ทำการวิเคราะห์ระบบการวัดเพื่อให้มั่นใจได้ว่าระบบการวัดมีความถูกต้องและแม่นยำ ทำการระดมสมองเพื่อหาปัจจัยที่คาดว่ามีผลต่อการเกิดข้อบกพร่องเส้นด้ายเป็นขนด้วยตารางแสดงความสัมพันธ์สาเหตุและผลและการวิเคราะห์ลักษณะข้อบกพร่องและผลกระทบ จากนั้นในระยะของการวิเคราะห์หาสาเหตุของปัญหาได้นำปัจจัยที่ถูกเลือกมาทำการวิเคราะห์และทำการทดสอบความมีนัยสำคัญด้วยวิธีทางสถิติเพื่อหาแนวทางการปรับปรุง จากนั้นทำการปรับปรุงด้วยการหาค่าที่เหมาะสมให้กับแต่ละปัจจัยโดยการออกแบบการทดลอง จากนั้นทำการทดสอบยืนยันผลและทำการกำหนดแผนควบคุมเพื่อติดตามควบคุมปัจจัยให้เป็นไปตามมาตรฐานหลังการปรับปรุง ผลหลังจากทำการปรับปรุง พบว่าสัดส่วนของเสียจากข้อบกพร่องประเภทเส้นด้ายเป็นขนลดลงจาก 3.35% เหลือ 1.47% หรือลดลงถึง 56.1% คิดเป็นมูลค่าความสูญเสียที่ลดลงได้ 293,632 บาทต่อปีสำหรับเครื่องจักรที่ทำการศึกษา