วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2556

งานวิจัยนี้มีจุดประสงค์เพื่อลดรอบเวลาการผลิตแชสซีให้ทันต่อรอบเวลาการผลิตที่ลูกค้าต้องการ (Take Time) ในโรงงานผลิตแชสซีของรถแทรกเตอร์ โดยมีขั้นตอนการดำเนินงานศึกษาดังนี้ 1) ศึกษารอบเวลาผลิตก่อนปรับปรุง โดยเปรียบเทียบรอบเวลาการผลิตที่ลูกค้าต้องการ และรอบเวลาการผลิตจากการศึกษาเวลา 2) ค้นหาสถานีงานวิกฤติในสายการผลิตแชสซีส่วนหน้าและหลัง 3) ขจัดและปรับปรุงกิจกรรมที่ไม่ก่อให้เกิดผลผลิตและประสิทธิภาพต่ำภายในสถานีงานวิกฤติ จากการศึกษาพบว่า 1) รอบเวลาการผลิตก่อนการปรับปรุงมีค่ามากกว่ารอบเวลาการผลิตที่ลูกค้าต้องการ 2) สถานีงานวิกฤติที่ทำให้เกิดความล่าช้าในการผลิตแชสซี คือสถานีงานเชื่อมประกอบ 3) ความสูญเปล่าเกิดจากกระบวนการที่ไม่เหมาะสม และจากการเคลื่อนไหวในสถานีงานเชื่อมประกอบ 4) ผลการปรับปรุงโดยใช้อุปกรณ์จับยึดชิ้นงาน เปลี่ยนแปลงลำดับขั้นตอนการเชื่อมชิ้นงาน ออกแบบเส้นทางการเชื่อมชิ้นงานใหม่ และเปลี่ยนตำแหน่งการวางอุปกรณ์ภายในสถานีงานเชื่อมประกอบ พบว่า (4.1) ความสูญเปล่าที่เกิดจากกระบวนการที่ไม่เหมาะสมลดลงจาก 119 เหลือ 14 นาทีคิดเป็น 88% และความสูญเปล่าจากการเคลื่อนไหวลดลงจาก 297 นาทีเหลือ 50 นาที คิดเป็น 83% (4.2) รอบเวลาการผลิตลดลงต่ำกว่ารอบเวลาการผลิตที่ลูกค้าต้องการ โดยสามารถลดรอบการผลิตแชสซีส่วนหน้าได้ 25% และแชสซีส่วนหลัง 18% (4.3) ผลผลิตในสายการประกอบแชสซีส่วนหน้าเพิ่มขึ้นจาก 18 เป็น 26 ชุดชิ้นงานต่อเดือน หรือคิดเป็น 44% และแชสซีส่วนหลังเพิ่มขึ้นจาก 18 เป็น 23 ชุดชิ้นงานต่อเดือน หรือคิดเป็น 28%