วิทยานิพนธ์ (พย.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2549

การวิจัยกึ่งทดลองครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลการพยาบาลใช้ทฤษฎีความสำเร็จตามเป้าหมายต่อ พฤติกรรมการป้องกันภาวะโลหิตจางจากการขาดธาตุเหล็กในหญิงตั้งครรภ์ กลุ่มตัวอย่างเป็นหญิงตั้งครรภ์ ที่มาฝากครรภ์ที่โรงพยาบาลควนขนุน จังหวัดพัทลุง จำนวน 60 คน ทำการสุ่มอย่างง่ายโดยจับฉลากได้ เบอร์คิวคู่เป็นหญิงตั้งครรภ์ที่เข้าร่วมการวิจัย นำรายชื่อหญิงตั้งครรภ์ที่มีคุณสมบัติตามเกณฑ์ที่กำหนดไว้ มาจับคู่ระดับรายได้และระดับฮีมาโตคริท จากนั้นสุ่มเข้ากลุ่มโดยการจับฉลากชื่อที่จับฉลากได้ก่อนถูกจัด เข้ากลุ่มควบคุม ชื่อที่จับได้หลังถูกจัดเข้ากลุ่มทดลอง ได้กลุ่มควบคุม จำนวน 30 คน และกลุ่มทดลอง จำนวน 30 คน ทั้งสองกลุ่มได้รับการพยาบาลตามปกติจากคลินิกฝากครรภ์ และกลุ่มทดลองได้รับการพยาบาล ใช้ทฤษฎีความสำเร็จตามเป้าหมายร่วมด้วย ทำการเก็บข้อมูลก่อนและหลังการทดลองใช้แบบสอบถาม พฤติกรรมการป้องกันภาวะโลหิตจากจากการขาดธาตุเหล็กระหว่างตั้งครรภ์ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติทดสอบค่าที (Paired sample t-test) ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ คะแนนเฉลี่ยพฤติกรรมการป้องกันภาวะโลหิตจางจากการขาดธาตุเหล็กของหญิงตั้งครรภ์หลังได้รับการ พยาบาลใช้ทฤษฎีความสำเร็จตามเป้าหมายแตกต่างจากก่อนได้รับการพยาบาลใช้ทฤษฎีความสำเร็จตาม เป้าหมายอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ([X-บาร์] = 64.46, SD = 3.55 และ [X-บาร์] = 54.20, SD = 6.29 ตามลำดับ t = -7.58 p<.05) โดยพบว่าคะแนนเฉลี่ยพฤติกรรมการป้องกันภาวะโลหิตจางจากการขาดธาตุ เหล็กหลังได้รับการพยาบาลใช้ทฤษฎีความสำเร็จตามเป้าหมายสูงกว่าก่อนได้รับการพยาบาลใช้ทฤษฎีความสำเร็จตามเป้าหมาย คะแนนเฉลี่ยพฤติกรรมการป้องกันภาวะโลหิตจางจากการขาดธาตุเหล็กในหญิงตั้ง ครรภ์ที่ได้รับการพยาบาลใช้ทฤษฎีความสำเร็จตามเป้าหมายแตกต่างจากหญิงตั้งครรภ์ที่ได้รับการพยาบาลตามปกติอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ([X-บาร์] = 64.46, SD = 3.55 และ [X-บาร์] = 58.00, SD = 6.33 ตามลำดับ t = -5.29, p<.05) โดยพบว่าคะแนนเฉลี่ยพฤติกรรมการป้องกันภาวะโลหิตจางในหญิงตั้งครรภ์ ที่ได้รับการพยาบาลใช้ทฤษฎีความสำเร็จตามเป้าหมายสูงกว่าหญิงตั้งครรภ์ที่ได้รับการพยาบาลตามปกติ