ฟิล์มโปรตีนเป็นฟิล์มที่ได้รับความสนใจในการนำไปใช้ประโยชน์ ทั้งทางด้านอาหาร หรือการนำไปเป็นบรรจุภัณฑ์ เนื่องจากสมบัติเชิงกล และสมบัติการกันของฟิล์มโปรตีน ที่ดีกว่าฟิล์มสังเคราะห์ประเภทอื่น จึงมีนักวิจัยหลายท่าน ที่ให้ความสนใจศึกษาถึงสมบัติของฟิล์มที่ผลิตจากโปรตีนประเภทต่างๆ ได้แก่ โปรตีนถั่วเหลือง โปรตีนเมล็ดข้าวโพด โปรตีนข้าว โปรตีนเมล็ดฝ้าย โปรตีนถั่วเขียว โปรตีนถั่วลิสง โปรตีนดอกทานตะวัน เจลาติน เคซีน โซเดียมเคซีน เป็นต้น ซึ่งฟิล์มโปรตีนถั่วเหลืองได้รับการศึกษาอย่างกว้างขวาง เพราะถั่วเหลืองที่เป็นวัตถุดิบหลักในการผลิตฟิล์มชนิดนี้มีจำนวนมาก ราคาถูก และสามารถย่อยสลายได้ตามธรรมชาติ ในการเตรียมฟิล์มโปรตีนถั่วเหลืองนั้นมักใช้กลีเซอรอลเป็นพลาสติไซเซอร์ ซึ่งโดยธรรมชาติของกลีเซอรอลแล้ว เป็นสารที่มีอัตราการดูดซับความชื้นสูง (hydrophilic) จึงส่งผลให้ฟิล์มโปรตีนถั่วเหลืองมีค่าความสามารถในการซึมเข้าไปได้ของน้ำ (Water vapor permeability - WVP) สูงขึ้น และถ้าอยู่ในสภาวะที่มีความชื้นสูง ค่าความสามารถในการซึมเข้าไปได้ของน้ำก็จะยิ่งสูงมากขึ้น นอกจากนี้ฟิล์มโปรตีนถั่วเหลืองทั่วไปยังมีความเปราะอีกด้วย (McHugh & Krocha, 1994) ดังนั้น จึงควรมีการปรับปรุงคุณสมบัติเหล่านี้เป็นอย่างยิ่ง การปรับปรุงคุณสมบัติของฟิล์มโปรตีนถั่วเหลือง โดยเฉพาะอย่างยิ่งคุณสมบัติเชิงกลและคุณสมบัติความไม่ชอบน้ำของผิวหน้าฟิล์ม สามารถทำได้หลากหลายวิธี ได้แก่ การทำปรับปรุงด้วยวิธีทางกายภาพ ด้วยสารเคมี หรือด้วยเอนไซม์ การทำทรีทเมนท์ด้วยสารเคมี หรือเอนไซม์ เป็นวิธีที่ให้ประสิทธิผลในการพัฒนาคุณสมบัติเชิงกลของโปรตีนถั่วเหลือง แต่การปรับปรุงด้วยเอนไซม์นั้นยังมีราคาที่สูง กรดไขมันและไคโตซานเป็นอีกทางเลือกหนึ่งที่ได้รับการศึกษา นำมาปรับปรุงคุณสมบัติของฟิล์มพอลิเมอร์ชีวภาพ ได้แก่ การศึกษาผลของพลาสติไซเซอร์และกรดไขมันที่มีต่อคุณสมบัติของฟิล์มไคโตซาน (Srinivasa et al, 2006), การศึกษาบทบาทของฟิล์มร่วมระหว่างไคโตซาน-กรดโอเลอิก (Vargas et al, 2008), การศึกษาบทบาทของกรดเฟอรูลิกต่อฟิล์มสตาร์ช-ไคโตซาน (Mathew & Abraham, 2007), การศึกษาสมบัติการซึมผ่านของไอน้ำและสมบัติเชิงกลของฟิล์มบุก-ไคโตซาน-โปรตีนถั่วเหลือง ( Jia et al, 2009) และการศึกษาผลของกรดโอเลอิก-ไขผึ้งที่มีต่อสมบัติเชิงกลและสมบัติการซึมผ่านของไอน้ำของฟิล์มโปรตีนถั่วเหลือง (Monedero et al, 2009) ซึ่งสารที่เติมล้วนแต่ให้คุณสมบัติของฟิล์มที่ดีขึ้น แต่ไคโตซานยังมีลักษณะที่ไม่เหมาะในการนำมาใช้ เนื่องจากมันละลายได้ในน้ำที่ค่าเป็นกรด เมื่อถูกนำมาใช้ผลิตผลที่ได้จึงมีกลิ่นและสีที่ไม่พึงประสงค์ จึงได้มีการดัดแปรไคโตซานให้อยู่ในรูปของคาร์บอกซีไคโตซานก่อนการนำมาใช้ซึ่งจะกล่าวรายละเอียดต่อไป นอกจากนั้นยังไม่มีผลการรายงานการศึกษาถึงผลการใช้คาร์บอกซีเมทิลไคโตซานต่อคุณสมบัติของฟิล์มโปรตีนถั่วเหลือง และผลของกรดโอเลอิกที่มีต่อสมบัติของฟิล์มโปรตีนถั่วเหลือง-ไคโตซาน ดังนั้นในการศึกษาครั้งนี้จึงได้ศึกษาถึงอิทธิพลของกรดโอเลอิกและคาร์บอกซีเมทิลไคโตซานที่มีต่อคุณสมบัติเชิงกล (การต้านทานแรงดึงและเปอร์เซ็นต์การยืดตัว) Sorption Isotherm คุณสมบัติการซึมผ่านไอน้ำ คุณสมบัติทางความร้อน และ สันฐานวิทยาของฟิล์มโปรตีนถั่วเหลือง โดยนำฟิล์มโปรตีนถั่วเหลืองที่ผ่านการเติมกรดโอเลอิกและคาร์บอกซีเมทิลไคโตซาน มาทดสอบหาค่าต่างๆ ข้างต้น

Protein-based films have better barrier and mechanical properties compared with the other synthesis films. Food proteins have been widely applied in food industry and as a packaging material. The films cast from food proteins, including soy proteins, corn zein, wheat proteins, cotton seed proteins, pea proteins, peanut proteins, sunflower proteins, gelatin, casein and sodium caseinate have been widely investigated. Soy protein had also been widely studied, due to it is the low cost material and could be naturally decomposed. However, the moisture barrier properties of these films are poor, due to the inherent hydrophilic properties of most of food proteins and the application of high amounts of hydrophilic plasticizer in film preparation. Therefore, the improvement in the properties of protein films especially mechanical and surface properties should be studied. Numerous physical, chemical or enzymatic treatments have been used to modify the properties of soy protein films, especially those mechanical and surface properties. An effective approach to improve mechanical strength of protein films is the cross linking technique by chemical or enzymatic methods since chemical method was taken high cost. From the consideration of safety, fatty acid and chitosan seem to be advantages due to there are studies have been reported on improvement of biodegradable films. Characterisation of ferulic acid incorporated starch–chitosan blend films has been investigated (Mathew & Abraham, 2007). Characterization of chitosan–oleic acid composite films has been studied (Vargas et al., 2008). Effect of plasticizers and fatty acids on mechanical and permeability characteristics of chitosan films has been investigated (Srinivasa et al., 2006), water vapor barrier and mechanical properties of konjacglucomannan-chitosan-soy protein isolate edible films (Jia et al, 2009) and effect of oleic acid-beeswax mixture on mechanical, optical and water barrier properties of soy protein isolate based films (Monedero et al, 2009). However, chitosan is not suitable to use due to its bad odor from dissolving in acidic water. It could not dissolve in cold water so it is modified to carboxymethyl chitosan which could be used in verity ways in industry. However, to the date, no studies have been reported on the effects of oleic acid on the properties of soy protein-carboxymethyl chitosan films. The objective of this work was to investigate the influence of oleic acid and carboxymethyl chitosan on mechanical properties (tensile strength and elongation at break), sorption isotherm, thermal property, and morphology as well as water vapor permeability characteristics of soy protein film.