สถาบันส่งเสริมวิสาหกิจชุมชน (สสวช.) เป็นองค์กรซึ่งก่อตั้งขึ้นโดย 4 ภาคี คือ ธนาคารเพื่อการเกษตรและสหกรณ์การเกษตร (ธกส.) บริษัท ปตท. จำกัด (มหาชน) สำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ (สวทช.) และมูลนิธิหมู่บ้าน ได้จัดทำโครงการมหาวิทยาลัยชีวิตร่วมกับมหาวิทยาลัยในท้องถิ่นต่างๆ ทั่วประเทศ โดยในระยะเริ่มต้นคือปีการศึกษา 2549 ได้ร่วมกับมหาวิทยาลัยราชภัฎ (มรภ.) 4 แห่ง ได้แก่ มรภ.พระนคร มรภ.ชัยภูมิ มรภ.สุรินทร์ และมรภ.ศรีษะเกษ โดยได้เปิดสอนระดับปริญญาตรีและปริญญาโท ในสาขาสหวิทยาการเพื่อการพัฒนาท้องถิ่นในศูนย์เรียนรู้ 81 ศูนย์ มีนักศึกษาปริญญาตรีรวมทั้ง 4 มหาวิทยาลัยประมาณ 6,000 คน ใน 23 จังหวัด และปริญญาโทประมาณ 300 คน สำหรับปีการศึกษา 2550 จะขยายความร่วมมือกับมหาวิทยาลัยต่างๆ เพิ่มอีกมากกว่า 10 แห่ง โดยจะมีจำนวนศูนย์เรียนรู้มากกว่า 200 ศูนย์ จำนวนนักศึกษามากกว่า 20,000 คน อาจารย์จากมหาวิทยาลัยต่างๆ และจาก สสวช. ต้องเดินทางไปสอนที่ศูนย์เรียนรู้ในจังหวัดต่างๆ เหล่านั้นเป็นประจำทุกสัปดาห์ ต้องใช้อาจารย์ผู้สอนจำนวนมาก ทั้งค่าใช้จ่ายเรื่องการเดินทางและที่พัก ซึ่งเป็นค่าใช้จ่ายที่สูงมาก ในขณะที่ปัจจุบันเทคโนโลยีการสื่อสารทั้งที่เป็นระบบ Video Conference และ Web Conference ทำให้ผู้สอนและผู้เรียนที่อยู่ห่างไกลกันสามารถสื่อสารกันได้แบบสองทางเสมือนหนึ่งอยู่ในห้องเรียนเดียวกัน ซึ่งหากมีการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีดังกล่าวมาใช้ในโครงการที่มีนักศึกษากระจายอยู่ทั่วประเทสเช่นนี้ จะทำให้อาจารย์ที่ไม่สามารถเดินทางไปสอนในพื้นที่ได้ สามารถสอนนักศึกษาจากที่เดียวไปหลายๆพื้นที่ได้ ทั้งยังอาจช่วยประหยัดต้นทุนการจัดการศึกษาด้วย สสวช. ได้เล็งเห็นถึงความสำคัญในการวางแผนเพื่อนำเทคโนโลยีสารสนเทศ และระบบสารสนเทศเพื่อการบริหารจัดการสำหรับโครงการมหาวิทยาลัยชีวิต จึงได้ร่วมมือกับ สวทช. ในการจัดทำแผน IT สำหรับปีพ.ศ. 2552-2554 เพื่อใช้เป็นกรอบแนวทางในการวางแผน การจัดหาระบบคอมพิวเตอร์และครือข่ายที่สนับสนุนการพัฒนาระบบการเรียนการสอนทางไกลขึ้น