การเลี้ยงกุ้งกุลาดำของประเทศไทยมีการขยายตัวเพิ่มมากขึ้น นับตั้งแต่ปี พ.ศ. 2530 เป็นต้นมา จากพื้นที่ชายฝั่งทะเลภาคตะวันออก ภาคกลาง เรื่อยลงมาจนถึงภาคใต้ทั้ง 2 ฝั่ง นอกจากนี้ยังมีการขยายพื้นที่การเลี้ยงกุ้งในน้ำจืดในหลายจังหวัดของภาคกลาง ปริมาณผลผลิตของกุ้งทั้งหมดในปี พ.ศ. 2537 มากกว่า 240,000 เมตริกตัน นำเงินตราเข้าประเทศคิดเป็นมูลค่ามากกว่า 3 หมื่นล้านบาท แต่เมื่อประมาณปลายปี พ.ศ. 2537 เกิดการระบาดของโรคตัวแดงดวงขาวในกุ้งกุลาดำ แพร่กระจายไปยังทุกพื้นที่ที่มีการเลี้ยงกุ้ง เป็นผลให้กุ้งตายไปเป็นจำนวนมาก และมีการระบาดติดต่อมาจนถึงปัจจุบัน ถึงแม้ว่ามีผู้ทำการศึกษา ค้นคว้า และวิจัยจนทราบว่า โรคตัวแดงดวงขาวเกิดจากเชื้อไวรัส สามารถแพร่กระจายได้ทางน้ำ กุ้งและปูหลายชนิดในธรรมชาติเป็นพาหะของเชื้อ และลูกกุ้งในโรงเพาะฟักสามารถนำพาเชื้อได้ ถ้ามีการปนเปื้อนของเชื้อไวรัส แต่ยังไม่มีผู้ใดทราบว่ามีเชื้อไวรัสกี่เปอร์เซนต์ที่อาจพบได้ในพ่อแม่กุ้ง และเชื้อไวรัสที่พบนั้น สามารถถ่ายทอดไปยังลูกกุ้งได้หรือไม่ ดังนั้นจึงได้จัดทำการศึกษาและวิจัยเรื่องดังกล่าวขึ้น ผลที่ได้รับนั้นจะช่วยลดปัญหาการแพร่กระจายของเชื้อ ทำให้เกษตรกรมีความมั่นใจในคุณภาพของลูกกุ้งเพิ่มมากขึ้น