การควบคุมแมลงศัตรูพืชและแมลงพาหนะนำโรคโดยชีววิธี เป็นที่ยอมรับโดยทั่วไปว่าเป็นวิธีการที่ควรจะได้รับการสนับสนุนให้ถือ ปฏิบัติโดยทั่วไปเนื่องจากเป็นวิธีกำจัดแมลงที่เอื้อต่อสภาวะแวดล้อมมากที่ สุดวิธีหนึ่งโดยเปรียบเทียบกับวิธีการกำจัดโดยใช้สารเคมี ซึ่งมีส่วนสำคัญในการทำลายสภาวะแวดล้อมอย่างยิ่ง ในปัจจุบันมีสารชีวภัณฑ์ที่มีเชื้อบักเตรีชนิด Bacillus thuringiensis เป็นส่วนประกอบสำคัญที่ถูกพัฒนาขึ้นเพื่อใช้กำจัดศัตรูพืชอยู่ในตลาดจำนวน หนึ่ง อย่างไรก็ดีผลิตภัณฑ์นี้ยังไม่เป็นที่นิยมในวงการเกษตรกรและนักสาธารณสุขมาก นั้นทั้ง ๆ ที่มีความพยายามในระดับนโยบายของรัฐที่จะสนับสนุนให้มีการใช้ชีวภัณฑ์ในการ กำจัดแมลงศัตรูพืชและแมลงพาหะนำโรคให้มากขึ้น และพยายามให้มีการใช้สารเคมีในการนี้ให้ลดน้อยลง เพื่อประโยชน์ในการรักษาสมดุลย์ของสิ่งแวดล้อม เหตุผลสำคัญประการหนึ่งที่การใช้ขบวนการทางด้านชีวภาพเพื่อกำจัดแมลงศัตรู พืชและแมลงพาหนะนำโรคยังมีข้อกำจัดอยู่ก็คือ ผลิตภัณฑ์ที่ใช้ B. thuringiensis เป็นองค์ประกอบสำคัญนั้น มีความคงทน (persistance) ในธรรมชาติต่ำ และผู้ใช้จำเป็นที่จะต้องใช้ผลิตภัณฑ์เหล่านี้บ่อยครั้งในการกำจัดแมลง โดยที่ความไม่คงทนในธรรมชาติของ B.thuringiensis นี้ เนื่องมาจากสารพิษที่มีคุณสมบัติในการทำลายแมลงนั้นเป็นสารประเภทโปรตีนซึ่ง ย่อยสลายในธรรมชาติได้ง่ายตลอดจนการที่สปอร์ของ B. thuringieisis ไม่สามารถจะงอกเจริญและเจริญพันธุ์ ตลอดจนสร้างสปอร์ (และสารพิษ) อีกครั้งหนึ่งได้ในตัวหนอนของแมลงที่เป็นเป้าหมาย หลังจากที่ได้ทำลายหนอนเหล่านั้นแล้ว ดังนั้นโครงการวิจัยนี้จึงถูกกำหนดขึ้น เพื่อศึกษาเหตุผลที่สปอร์ของ B. thuringiensis ไม่สามารถงอกและเจริญพันธุ์ได้ในตัวหนอนที่ถูกทำลายและเมื่อทราบเหตุผลดัง กล่าวแล้วโครงการวิจัยนี้มีจุดประสงค์ที่จะค้นหาวิธีการที่เหมาะสมที่ช่วย ให้สปอร์ของ B. thuringiensis สามารถงอกได้และเจริญพันธุ์เพื่อเพิ่มจำนวนของเซลล์บักเตรีชนิดนี้ ตลอดจนสร้างสปอร์ (และสารพิษ) ขึ้นใหม่ในปริมาณที่สูงขึ้นกว่าเดิมมาก ในตัวหนอนที่ B. thuringiensis ทำลายในขั้นตอน โดยที่วิธีการนี้จะสามารถทำให้ B. thurigiensis เพิ่มจำนวนมากขึ้น มีความคงทนในธรรมชาติได้นานขึ้นและสามารถที่จะกำจัดแมลงเป้าหมายได้โดยไม่จำ เป็นต้องใช้บ่อยครั้งมากนัก