วิทยานิพนธ์ (วท.ม)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2539

การวิจัยครั้งนี้เพื่อศึกษาผลของสารเคมีในกลุ่มออร์กาโนฟอสเฟส 2 ชนิด คือเมวินฟอส และเมทิลพาราไธออนต่อการหลั่งเทสโทสเตอโรนในหนูเพศผู้ พบว่าเมวินฟอสขนาด 25 และ 100 ไมโครกรัมต่อน้ำหนักตัว 1 กิโลกรัม ให้กับหนูอายุ 24 วัน ติดต่อกันเป็นเวลา 30 วัน ทำให้ปริมาณเทสโทส เตอโรนในซีรัมลดลงอย่างมีนัยสำคัญ (p<0.05) เมื่อเลียงเซลล์ลัยดิกของหนูอายุ 24 วัน เป็นเวลา 2 ชั่วดมง ที่ 34 degrees Celsius พบว่าเมวินฟอสขนาด 0.001, 0.01, 0.1, 1 และ 10 ppm ยับยั้งการหลั่งเทสโทส เตอโรนลงประมาณ 10-50% ตามขนาดความเข้มข้น และยังพบว่าเมวินฟอสยับยั้งการกระตุ้มการหลั่งเทสโทส เตอโรนจากเซลล์ลัยดิกโดย hCG และ cAMP ประมาณ 20-50% ตามขนาดความเข้มข้นเช่นเดียวกัน ส่วนในหนูอายุ 50 วัน พบว่าเมวินฟอส ขนาด 25 และ 100 ไมโครกรัมต่อน้ำหนัก 1 กิโลกรัม ลดระดับเทสโทส เตอโรนในซีรัมอย่างมีนัยสำคัญ (p<0.01) เมื่อฉีดครบ 30 วัน เมื่อเลี้ยงเซลล์ลัยดิกกับเมวินฟอสขนาด 0.001-10 ppm พบว่าลดการหลังเทสโทสเตอโรนจากเซลล์ลัยดิกของหนูอายุ 70-75 วัน โดยสิ้นเชิง และยังพบว่าเมวินฟอสยับยั้งการกระตุ้นการหลั่งเทสโทสเตอโรนโดย hCG และ cAMP ตามขนาดความเข้มข้น เมื่อฉีดเมทิลพาราไธออนขนาด 500 ไมโครกรัมต่อน้ำหนัก 1 กิโลกรัมให้กับหนูอายุ 24 วัน ติดต่อกันเป็นเวลา 30 วัน พบว่าลดระดับเทสโทสเตอโรนในซีรัมอย่างมีนัยสำคัญ (p 0.05) และเมทิลพาราไธออนที่ความเข้มข้น 1 และ 10 ppm ก็สามารถยับยั้งการหลังเทสโทสเตอโรนจากเซลล์ลัยดิกของหนูอายุ 24 วัน ได้ประมาณ 25 และ 70% ตามลำดับ และยังพบว่าเมทิลพาราไธออนขนาด 1 และ 10 ppm ยับยั้งการกระตุ้นการหลั่งเทสโทสเตอโรนจากเซลล์ลัยดิกโดย hCG และ cAMP ประมาณ 30,100% และ 30,85% ตามขนาดความเข้มข้น และเมื่อฉีดเมทิลพาราไธออนขนาด 100 และ 500 ไมโครกรัมต่อน้ำหนัก 1 กิโลกรัมเมื่อให้กับหนูอายุ 50 วัน เป็นเวลา 30 วัน สามารถลดระดบเทสโทสเตอโรนในซีรัมอย่างมีนัยสำคัญ (p<0.05) และ (p<0.01) ตามลำดับ และเมทิลพาราไธออนที่ความเข้มข้น 0.001, 0.01, 0.1, 1 และ 10 PPM ยับยั้งการหลั่งเทสโทสเตอโรนจากเซลล์ลัยดิกของหนูอายุ 70-75 วัน ได้ทั้งหมด และยังพบว่าเมทิลพาราไธออนที่ความเข้มข้น 1 และ 10 PPM ยับยั้งการกระตุ้นการหลั่งเทสโทส เตอโรนจากเซลล์ลัยดิกโดย hCG และ cAMP ตามขนาดความเข้มข้น จากการศึกษาดูเนื้อเยื่อของอัณฑะ พบว่าเมวินฟอสและเมวินฟอสและเมทิลพาราไธออนมีผลทำลายเนื้อเยื่อระหว่างท่อเซมินิเฟอรัสและทำลายเซลล์ลัยดิกโดยตรง มีการเปลี่ยนแปลงรูปร่างของเซลล์ เช่นเกิดการรวมกลุ่มของโครมาตินรอบ ๆ เยื่อหุ้มนิวเคลียส นิวเคลียสเกิดการสลายตัว มีการเปลี่ยนแปลงและขนาดของเซลล์ลัยดิก รวมทั้งมีการตายของเซลล์ลัยดิก จากผลการทดลองครั้งนี้พอสรุปได้ว่าทั้งเมวินฟอสและเมทิลพาราไธออน มีผลยับยั้งการหลั่งเทสโทสเตอโรนทั้งในหนูที่โตเต็มวัยและไม่โตเต็มวัย ที่ระดับเซลล์ลัยดิกโดยตรง ซึ่งอาจเกิดจากการยับยั้ง cAMP รวมทั้งมีการทำลายเซลล์โดยตรงด้วย และผลดังกล่าวเกิดชัดเจนมากกว่าในหนูโตเต็มวัย