วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2545

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาความสามารถของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ในการจำบทร้อยกรองภาษาไทยกลุ่มที่ฝึกท่องจากการฟังและฝึกท่องจากการอ่าน และเปรียบเทียบความสามารถของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ในการจำบทร้อยกรองภาษาไทยระหว่างกลุ่มที่ฝึกท่องจากการฟังและฝึกท่องจากการอ่าน ตัวอย่างประชากรที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้เป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนสาธิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ฝ่ายมัธยม ปีการศึกษา 2544 จำนวน 2 ห้อง ห้องละ 34 คน เครื่องมือที่ใช้ในการทดลองคือ แผนการสอนการฝึกท่องบทร้อยกรอง จำนวน 6 คาบ สำหรับกลุ่มที่ฝึกท่องจากการฟังและสำหรับกลุ่มที่ฝึกท่องจากการอ่าน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือแบบทดสอบวัดความสามารถในการจำบทร้อยกรอง เป็นข้อสอบแบบอัตนัย วิเคราะห์ข้อมูลเพื่อคำนวณค่าเฉลี่ยร้อยละ (X ร้อยละ) ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (S.D.) และ ค่า t-test ด้วยโปรแกรม SPSS/PC ผลการวิจัยพบว่า 1. ความสามารถของนักเรียนในการจำบทร้อยกรองภาษาไทย กลุ่มที่ฝึกท่องจากการฟังกลอนสุภาพและโครงสี่สุภาพ อยู่ในระดับปานกลาง 2. ความสามารถของนักเรียนในการจำบทร้อยกรองภาษาไทย กลุ่มที่ฝึกท่องจากการอ่านกลอนสุภาพและโคลงสี่สุภาพ อยู่ในระดับผ่านเกณฑ์ขั้นต่ำที่กำหนด 3. ความสามารถในการจำบทร้อยกรองภาษาไทยของนักเรียนที่ฝึกท่องจากการฟัง สูงกว่านักเรียนที่ฝึกท่องจากการอ่าน