วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2543

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อ 1) ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างความรู้วิชาภาษาไทยกับความวิตกกังวลในการสอน ของนักศึกษาฝึกประสบการณ์วิชาชีพครู สถาบันราชภัฏ กรุงเทพมหานคร 2) เพื่อศึกษาความสัมพันธ์จากความสอดคล้องระหว่างความรู้วิชาภาษาไทยกับสมรรถภาพด้านการสอนภาษาไทยไทยของนักศึกษาฝึกประสบการณ์วิชาชีพครู สถาบันราชภัฏ กรุงเทพมหานคร 3) เพื่อศึกษาความสัมพันธ์จากความสอดคล้องระหว่างความวิตกกังวลในการสอนกับสมรรถภาพด้านการสอนของนักศึกษาฝึกประสบการณ์วิชาชีพครู สถาบันราชภัฏ กรุงเทพมหานคร ตัวอย่างประชากรที่ใช้ในการเก็บข้อมูล ความรู้วิชาภาษาไทยและความวิตกกังวลในการสอนเป็นนักศึกษาฝึกประสบการณ์วิชาชีพครู สาขาภาษาไทย สายมัธยมศึกษา สถาบันราชภัฏ กรุงเทพมหานคร จำนวน 70 คน และตัวอย่างประชากรที่ใช้ในการสังเกตพฤติกรรมการสอน คือ นักศึกษาฝึกประสบการณ์วิชาชีพครู 10 คน ซึ่งสุ่มจากตัวอย่างประชากรในกลุ่มแรก เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วยแบบสอบวัดความรู้วิชาภาษาไทย แบบวัดความวิตกกังวลในการสอน และแบบสังเกตพฤติกรรมการสอนภาษาไทยของนักศึกษาฝึกประสบการณ์วิชาชีพครู วิเคราะห์ข้อมูลโดยหาค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ หาความสอดคล้องระหว่างความรู้วิชาภาษาไทยกับสมรรถภาพด้านการสอนภาษาไทย และหาความสอดคล้องระหว่างความวิตกกังวลในการสอน กับสมรรถภาพด้านการสอนภาษาไทยของ นักศึกฝึกประสบการณ์วิชาชีพครู ผลการวิจัยสรุปได้ว่า 1. ความรู้วิชาภาษาไทย มีความสัมพันธ์ในทางลบกับความวิตกกังวลในการสอนของนักศึกษาฝึกประสบการณ์วิชาชีพครู สถาบันราชภัฏ กรุงเทพมหานคร อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 2. ความรู้วิชาภาษาไทย มีความสัมพันธ์กันกับสมรรถภาพด้านการสอนภาษาไทยของนักศึกษาฝึกประสบการณ์วิชาชีพครู สถาบันราชภัฏ กรุงเทพมหานคร 3. ความวิตกกังวลในการสอน มีความสัมพันธ์เชิงผกผันกับสรรถภาพด้านการสอนภาษาไทยของนักศึกษาฝึกประสบการณ์วิชาชีพครู สถาบันราชภัฏ กรุงเทพมหานคร