วัตถุประสงค์: เพื่อประเมินการดำเนินโรคของกลุ่มผู้ติดเชื้อ HIV-1 ที่ทราบเวลาที่ติดเชื้อจำนวน 228 ราย ไปสู่การได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคเอดส์และเสียชีวิต โดยกลุ่มผู้ทราบเวลาติดเชื้อดังกล่าวได้มา จากการติดตามผลการตรวจ HIV-1 ในทหารกองประจำการ (ทหารเกณฑ์) ระหว่างปี 2534 – 2538 วิธีการดำเนินการ: ชายไทยจำนวน 228 รายที่ติดเชื้อ HIV-1 ขณะที่อายุระหว่าง 21 – 23 ปี ในช่วง ปี 2534 – 2538 ได้รับการติดตามประเมินสถานะสุขภาพในระยะเวลา 14 ปีหลังการติดเชื้อ ผู้ติดเชื้อ ดังกล่าวได้รับการติดตามไปพร้อมๆ กันกับกลุ่มผู้ที่ไม่ติดเชื้อขณะที่ปลดจากกองประจำการ ในปี 2548 – 2549 สถานการณ์มีชีวิตได้รับการประเมินโดยการสืบค้นฐานข้อมูลทะเบียนราษฎร์ ของ กระทรวงมหาดไทย ผู้ที่รอดชีวิตได้รับการเชิญเข้าสู่การตรวจประเมินสุขภาพเพื่อติดตามอาการทาง คลินิกและผลทางด้านสภาวะภูมิคุ้มกัน สาเหตุการตายได้รับการประเมินเชิงลึก ด้วยข้อมูลจากมรณ บัตร ประวัติการรักษาพยาบาล การการสัมภาษณ์ญาติถึงอาการก่อนเสียชีวิต ผลการศึกษา: นับถึงเดือนมีนาคม 2549 พบว่าจากจำนวนผู้ติดเชื้อ HIV-1 ที่ทราบเวลาติดเชื้อทั้งสิ้น 228 รายนั้น 56(24.6%) รายยังคงมีชีวิตอยู่ จากการสำรวจไม่สามารถระบุสถานการณ์มีชีวิตได้จำนวน 1(0.4%) ราย ในส่วนผู้ที่ไม่ติดเชื้อ HIV-1 จำนวน 255 ราย พบว่า มี 15(5.9%) รายได้เสียชีวิตแล้ว ระยะเวลาเฉลี่ยตั้งแต่ติดเชื้อจนกระทั่งเสียชีวิตเท่ากับ 7.8 ปี (95%, CI 7.3 – 8.5) ระยะเวลาเฉลี่ย ตั้งแต่ติดเชื้อจนกระทั่งเสียชีวิตจากโรคเอดส์เท่ากับ 8.4 ปี (95%, CI 7.5 -9.1) ระยะระยะเวลาเฉลี่ย ตั้งแต่ติดเชื้อจนกระทั่งได้รับการวินิจฉัยทางคลินิกว่าเป็นโรคเอดส์และถึงระดับที่ค่า CD4+ count < 200 cells/μL เท่ากับ 7.2 ปี (95% CI, 6.6 – 8.0) และ 6.5 ปี (95% CI, 6.2 –7.0) ตามลำดับ ระยะเวลาเฉลี่ยตั้งแต่ติดเชื้อจนกระทั่งถึงระยะที่ควรได้รับยาต้านไวรัสตามคำแนะนำของ WHO เท่ากับ 6.3 ปี (95% CI, 5.9 – 6.8) สรุปผลการศึกษา: ข้อมูลจากการศึกษาในครั้งนี้ระบุได้ว่าชายไทยที่ติดเชื้อ HIV-1 จะมีการดำเนิน โรคไปสู่การเป็นโรคเอดส์และการเสียชีวิตรวดเร็วการประชากรในกลุ่มอายุใกล้เคียงกันในประเทศที่ พัฒนาแล้ว ก่อนหน้าที่จะมีการใช้ยาต้านไวรัสชนิด HARRT อย่างกว้างขวาง Objective: We evaluated the progression to AIDS and death among 228 men who seroconverted within a 6-month window when in the Royal Thai Army between 1991 and 1995. Design and methods: Men (N=228) who seroconverted to HIV at 21–23 years of age between 1991 and 1995 were evaluated up to 14 years after HIV seroconversion. The seroconverters were matched with men who were seronegative when they were discharged from the military. In 2005–2006, the vital status was determined through the national mortality database and survivors were contacted for follow-up clinical and immunological assessment. Death certificates, medical records and next of kin interviews were used to evaluate the causes of death. Results: As of March 2006, among 228 seroconverters, 56 (24.6%) were alive, 171 (75.0%) had died and one (0.4%) had undetermined status. Among 255 HIV-seronegative individuals at baseline, 15 (5.9%) had died. The median time from HIV seroconversion to death was 7.8 years. The median time to AIDS death was 8.4 years. The median times from seroconversion to clinical AIDS and a CD4 cell count less than 200 cells/ml were 7.2 years and 6.5 years, respectively. The median time from seroconversion to World Health Organization criteria for antiretroviral therapy was 6.3 years. Conclusion: Our data indicate a more rapid progression to AIDS and death after HIV-1 infection among young Thai men than has been reported in similar aged men who were HAART-naive in western high income countries.