วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2544

การศึกษานี้เป็นการศึกษาเชิงพรรณา มีวัตถุประสงค์ เพื่อทราบข้อมูลพื้นฐานปัญหาพฤติกรรมเด็ก และเยาวชนในสถานพินิจ ซึ่งได้ทำการศึกษาในสถานพินิจคุ้มครองเด็ก และเยาวชน 4 แห่งในจำนวน 1,170 คน (84%) เก็บข้อมูลโดยการจัดอบรมแบบสำรวจพฤติกรรมให้กับผู้ดูแลเด็ก/ครู ซึ่งเปรียบเหมือนกับผู้ปกครอง และหลังจากนั้น 1 เดือน สถานพินิจคุ้มครองเด็ก และเยาวชนรวบรวมเก็บส่งทางไปรษณีย์ ซึ่งอยู่ในช่วงปลายเดือน พฤศจิกายน - ธันวาคม 2544 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล คือ ค่าเฉลี่ย, ร้อยละ, chi-square จากการศึกษาพบว่า ลักษณะปัจจัยส่วนบุคคลของ เด็กและเยาวชนในสถานพินิจเป็นชาย 90.7% อายุ15-18 ปี 91.5% การศึกษาระดับประถมศึกษา 48.9% ระดับมัธยม 45.8 สถานภาพครอบครัวบิดามารดายังคงอยู่ด้วยกัน บิดามารดามีอาชีพรับจ้าง คดีที่ถูกจับคือยาเสพติด ปัญหาพฤติกรรมที่พบเมื่อเทียบในรายภาคจะพบภาคเหนือ เด็กจะมีพฤติกรรมก้าวร้าวสูงสุด 65.4% รองลงมาปัญหาทางเพศ 58.8% ภาคกลางปัญหาพฤติกรรมที่สูงสุดคือพฤติกรรมก้าวร้าว 53.8% รองลงมาปัญหาทางเพศ 50.4% ภาคตะวันออกเฉียงเหนือปัญหาพฤติกรรมปัญหาทางเพศเป็นอันดับหนึ่ง 64.1% รองลงมาปัญหาพฤติกรรมเกเร/กระทำผิดกฎระเบียบ ภาคใต้ปัญหาพฤติกรรมก้าวร้าวสูงที่สุด 55.9% รองลงมาปัญหาพฤติกรรมทางเพศ 52.0% ระดับความรุนแรงพบว่าภาคเหนือในระดับที่ต้องให้การรักษา 81.8% ภาคใต้ 69.0% ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ 66.0% ภาคกลาง 62.4% ในผู้หญิงจะพบความรุนแรงของปัญหาที่ผิดปกติภาคกลาง 79.2% รองลงมาภาคเหนือ 68.4% ระดับความคิดเห็นของผู้ดูแล/ครูอยู่ในระดับที่เห็นด้วยกับระบบการดูแลในสภาพรวมเกิน 50% ผลการศึกษานี้แสดงให้เห็นว่าปัญหาพฤติกรรมเด็กและความรุนแรงของปัญหาในสถานพินิจคุ้มครองเด็กและเยาวชนในแต่ละภาคมีแนวโน้มที่จะสูงขึ้นซึ่งควรต้องได้รับการแก้ไข ป้องกัน และหน่วยงานในระดับสูง ต้องร่วมมือกันอย่างจริงจัง