วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2542

การเคลื่อนย้ายวัสดุด้วยมือเป็นปัญหาสำคัญที่ทำให้เกิดการบาดเจ็บบริเวณหลังส่วนล่าง ซึ่งปกติการศึกษาเพื่อป้องกันการบาดเจ็บบริเวณดังกล่าว มักจะศึกษาขีดจำกัดที่ยอมรับได้ในงานเดี่ยว (Single Tasks) ในขณะที่การเคลื่อนย้ายวัสดุในโรงงานอุตสาหกรรมส่วนใหญ่จะมีลักษณะเป็นงานผสม (Combination Tasks) ในงานวิจัยนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) หาขีดจำกัดที่ยอมรับได้ของการเคลื่อนย้ายวัสดุเป็นครั้งคราวในงานผสมและงานเดี่ยว สำหรับคนงานหญิง 2) เปรียบเทียบเกณฑ์น้ำหนักสูงสุดที่ยอมรับได้ของงานผสมและงานเดี่ยวที่ประกอบเป็นงานผสมนั้น ระดับปัจจัยที่ทำการศึกษา คือ ลักษณะงาน (งานเดี่ยว, งานผสม) และ ชนิดของกล่อง (มีมือจับ, ไม่มีมือจับ) โดยงานผสมจะประกอบด้วยงานย่อย 5 กิจกรรม ได้แก่ การยกขึ้น, การยกลง, การผลัก, การดัง และการเดินถือ ทำการทดลองกับผู้ถูกทดสอบเพศหญิงจำนวน 10 คน โดยใช้แนวทางจิตฟิสิกส์ในการหาน้ำหนักสูงสุดที่ยอมรับได้ และใช้แนวทางชีวกลศาสตร์ในการพิจารณาค่าแรงกดอัดที่เกิดกับกระดูกสันหลังบริเวณ L5/S1 อันเนื่องมาจากการเคลื่อนย้ายวัสดุด้วยน้ำหนักที่ได้จากแนวทางจิตฟิสิกส์ ผลการทดลองในแนวทางจิตฟิสิกส์พบว่า ทั้งปัจจัยลักษณะงานและชนิดของกล่อง ล้วนมีผลต่อ ค่าน้ำหนักสูงสุดที่ยอมรับได้ (p<0.05) โดยขีดจำกัดที่ยอมรับได้ในการเคลื่อนย้ายวัสดุด้วยกล่องที่มีมือจับและไม่มีมือจับ สำหรับงานผสม 1 เป็น 22.2-34.8 และ 20.2-34.2 กิโลกกรัม ตามลำดับ และสำหรับงานผสม 2 เป็น 20.5-29.7 และ 20.3-28.6 กิโลกรัม ตามลำดับจากผลการเปรียเทียบน้ำหนักสูงสุดที่ยอมรับได้ของงานผสมและงานเดี่ยวที่เป็นงานประกอบของงานผสมนั้น ๆ ได้ข้อสรุปว่า น้ำหนักสูงสุดที่ยอมรับได้ของงานผสมจะต่ำกว่างานเดี่ยวทุกงาน