วิทยานิพนธ์(ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2548

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบปริมาณและคุณภาพของข้อมูลที่ได้จากการสนทนากลุ่ม ออนไลน์ระหว่างกลุ่มที่มีรูปแบบการสนทนาและการแสดงตนที่แตกต่างกัน และเพื่อศึกษาปฏิสัมพันธ์ ระหว่างรูปแบบการสนทนากลุ่มและการแสดงตนในการสนทนากลุ่ม ต่อปริมาณและคุณภาพของข้อมูล ที่ได้จากการสนทนากลุ่มออนไลน์ โดยศึกษากับผู้ตอบรับเป็นผู้ร่วมสนทนากลุ่มจากผู้ลงทะเบียนเรียนทาง www.chulaonline.com ตั้งแต่เดือนมกราคมถึงเดือนพฤศจิกายน พุทธศักราช 2547 จำนวน 96 คน เครื่องมือ ที่ใช้คือ คู่มือในการสนทนากลุ่มเรื่อง {212040}ความคิดเห็นของประชาชนต่อการสอนเพศศึกษาในสถานศึกษา{7f201d} และแบบบันทึกปริมาณและคุณภาพของข้อมูล การเก็บรวบรวมข้อมูลดำเนินการโดยใช้รูปแบบห้องสนทนา ทาง MSM Messenger ใช้เวลาประมาณ 90-120 นาที และรูปแบบกระดานสนทนาเก็บข้อมูลทาง www.eduresearchthai.com ใช้เวลาประมาณ 3 สัปดาห์ การวิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์ค่าสถิติพื้นฐาน และการวิเคราะห์ความแปรปรวน 2 ทาง (two-way Anova) ผลการวิจัยพบว่า 1. รูปแบบการสนทนากลุ่ม ส่งผลต่อปริมาณและคุณภาพของข้อมูลดังนี้ 1.1 กลุ่มที่ใช้กระดานสนทนามีค่าเฉลี่ยของคะแนนการขาด หายในการแสดงความคิดเห็นของผู้เข้าร่วมสนทนากลุ่มสูงกว่ากลุ่มที่ใช้ห้องสนทนา อย่างมีนัยสำคัญทาง สถิติที่ระดับ .05 ด้านปริมาณข้อมูล 1.2 กลุ่มที่ใช้ห้องสนทนามีค่าเฉลี่ยของคะแนนจำนวนครั้งในการแสดง ความคิดเห็นที่เกิดขึ้นทั้งหมดสูงกว่ากลุ่มที่ใช้กระดานสนทนาอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 1.3 กลุ่มที่ใช้กระดานสนทนามีค่าเฉลี่ยของคะแนนจำนวนคำทั้งหมดที่ใช้ในการแสดงความคิดเห็นสูงกว่ากลุ่ม ที่ใช้ห้องสนทนาอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ด้านคุณภาพข้อมูล 1.4 กลุ่มที่ใช้ห้องสนทนามีค่าเฉลี่ย ของคะแนนจำนวนครั้งในการแสดงความคิดเห็นที่ตรงประเด็นคำถาม ไม่ตรงประเด็นคำถาม และจำนวน ครั้งของการแลกเปลี่ยนความคิดเห็นสูงกว่ากลุ่มที่ใช้กระดานสนทนาอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 1.5 กลุ่มที่ใช้กระดานสนทนามีค่าเฉลี่ยของคะแนนจำนวนคำในการแสดงความคิดเห็นที่ตรงประเด็นคำถาม สูงกว่ากลุ่มที่ใช้ห้องสนทนาอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 1.6 กลุ่มที่ใช้ห้องสนทนาและกระดาน สนทนา มีค่าเฉลี่ยของคะแนนจำนวนคำในการแสดงความคิดเห็นที่ไม่ตรงประเด็นคำถาม ไม่แตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญ ทางสถิติที่ระดับ .05 2.การแสดงตนที่แตกต่างกันไม่ทำให้ปริมาณและคุณภาพของข้อมูลมีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 3.ไม่มีปฏิสัมพันธ์ระหว่างรูปแบบการสนทนากลุ่มและการแสดงตนที่แตกต่างกันส่งผลต่อปริมาณและคุณภาพของข้อมูลที่ได้จากการสนทนากลุ่มตัวอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05