บทคัดย่อ การวิจัยครั้งนี้คณะผู้วิจัยได้รวบรวมข้อมูลทางด้านเอกสารที่สำคัญ ๆ ซึ่งได้วิจัยหรือค้นคว้าศึกษา เรื่องระบบเสียงดนตรีไทยเท่าที่มีและเป็นประโยชน์ต่อการศึกษาพัฒนาการเสียงมาตรฐาน ตั้งแต่เอกสารชิ้นแรกเป็นต้นมา ผลการศึกษาของ A.J.Ellis และ Hipkins การศึกษาของ Paul Seelig และที่สำคัญที่สุดก็คือ การศึกษาของพระเจนดุริยางค์ คณะผู้วิจัยได้ออกภาคสนามรวบรวมและสำรวจข้อมูล โดยเดินทางไปในชุมชนบ้านดนตรีซึ่งเป็นและแหล่งข้อมูลดนตรีไทย จำนวน 30 แหล่ง และบ้านช่างทำเครื่องดนตรี 35 บ้าน ซึ่งเป็นแหล่งที่สำคัญมากของสังคมดนตรีไทย โดยคณะผู้วิจัยได้สัมภาษณ์ประวัติของบ้านหรือแหล่งข้อมูล บันทึกเสียงของวงหรือเครื่องดนตรี บันทึกข้อมูลที่เป็นเอกสารและความเห็นของบุคคลและถ่ายภาพ เพื่อเก็บไว้เป็นหลักฐาน และนำข้อมูลทั้งหมดไปวิเคราะห์ พร้อมเรียบเรียงประวัติความเป็นมาของชุมชนบ้านดนตรีต่าง ๆ เสียงที่ได้บันทึกไว้ก็จะนำไปตรวจสอบ คัดเลือก และตัดต่อเพื่อนำไปเข้าเครื่องแยกเสียงเพื่อหาระดับความถี่ของเสียง ความแตกต่างของบันไดเสียง ส่วนสุดท้ายก็จะนำไปผลิตออกมาเป็นแผ่นเสียง (Compact Disc, CD) เพื่อเป็นหลักฐานสามารถใช้ในการศึกษาตรวจสอบข้อมูลของผู้ที่สนใจต่อไป แหล่งข้อมูลที่สำคัญของดนตรีไทย ที่ใช้เป็นสถานที่ศึกษาและเก็บข้อมูลมีอยู่ 8 แหล่ง จากการเก็บระดับเสียงของเครื่องดนตรี จากวงดนตรีต่าง ๆ จำนวน 30 วง ช่างทำเครื่องดนตรีจำนวน 35 ช่าง ซึ่งเลือกเก็บเสียงของเครื่องดนตรีที่เป็นหลักของวง (ใช้ตั้งเสียงเครื่องอื่น ๆ ) จำนวน 114 ชิ้น พบว่าระดับเสียงของเครื่องดนตรีและระดับเสียงของวงดนตรีมีความหลากหลาย ทั้งในวงดนตรีเดียวกัน และเครื่องดนตรีต่างวงก็มีระดับเสียงที่แตกต่างกัน