วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2548

การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงพรรณาแบบไปข้างหน้า เพื่อศึกษาความชุกและปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับภาวะซึมเศร้าในมารดาหลังคลอดบุตรเข้ารับการรักษาในตึกทารกแรกเกิดวิกฤต โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ 2 ช่วงเวลา คือ ระยะ 2-7 วัน และระยะ 4-6 สัปดาห์หลังคลอด จากกลุ่มตัวอย่าง 114 คน อายุเฉลี่ย 28.8 ปี ที่บุตรเข้ารับการรักษาในตึกทารกแรกเกิดวิกฤต โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ ช่วงเดือนตุลาคม 2547 ถึง มีนาคม 2548 เครื่องมือที่ใช้เก็บรวบรวมข้อมูลประกอบด้วย แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล แบบสอบถามปัจจัยด้านการตั้งครรภ์และการคลอดแบบวัดภาวะซึมเศร้าหลังคลอด EPDS (Edinburgh Postnatal Depression Scale) ฉบับภาษาไทย แบบสอบถามการสนับสนุนทางสังคม แบบวัดเหตุการณ์ความเครียดในชีวิต และแบบวัดสัมพันธภาพระหว่างคู่สมรส วิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติ และนำเสนอโดย ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน สถิติเชิงอนุมาน คือ ไค-สแควร์ t-test และสถิติเชิงพหุสัมพันธ์ คือ การวิเคราะห์ถดถอยแบบโลจิสติค ผลการศึกษาพบว่าความชุกของภาวะซึมเศร้าที่ระยะ 2-7 วันหลังคลอดร้อยละ 51.8 พบ 3 อาการเด่นได้แก่ วิตกกังวล, นอนหลับยาก, ไม่มีความสุขจนร้องไห้ และความชุกของภาวะซึมเศร้าที่ระยะ 4-6 สัปดาห์หลังคลอดร้อยละ 34 ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับภาวะซึมเศร้าที่ระยะ 2-7 วันหลังคลอดได้แก่ ไม่ได้ประกอบอาชีพ รายได้ส่วนบุคคลน้อย ไม่มีความพร้อมในการมีบุตร เหตุการณ์ความเครียดในชีวิตสูง สัมพันธ์ภาพระหว่างคู่สมรสน้อยความวิตกกังวลของมารดาที่บุตรเข้ารับการรักษาในตึกทารกแรกเกิดวิกฤตสูง ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับภาวะซึมเศร้าที่ระยะ 4-6 สัปดาห์หลังคลอดได้แก่ ประวัติการมีโรคประจำตัว เพศของบุตรไม่ตรงตามความต้องการ การสนับสนุนทางสังคมน้อย ปัจจัยเสี่ยงของภาวะซึมเศร้าที่ระยะ 2-7 วันหลังคลอดได้แก่ ความวิตกกังวลของมารดาที่บุตรเข้ารับการรักษาในตึกทารกแรกเกิดวิกฤต (odd ratio = 10.67, 95% CI = 2.951-38.552) ปัจจัยเสี่ยงของภาวะซึมเศร้าที่ระยะ 4-6 สัปดาห์หลังคลอดได้แก่ ภาวะซึมเศร้าของมารดาที่ระยะ 2-7 วันหลังคลอด (odd ratio = 7.18, 95% CI = 2.623-9.677) และประวัติการมีโรคประจำตัว (odd ratio = 11.05, 95% CI = 1.882-64.891)