วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2543

การศึกษาประสิทธิภาพของกระบวนการกรองที่ใช้เศษคอนกรีตมาใช้เป็นสารกรองเพื่อปรับปรุงคุณภาพน้ำทิ้งชุมชนที่ผ่านการบำบัดขั้นที่ 2 มาแล้วจากอาคารวิทยกิตติ์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย โดยใช้ถังกรองบรรจุเศษคอนกรีตเพื่อป้อนน้ำเสียแบบไหลลงซึ่งมีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางของท่อ 0.044 ม. ความสูงของคอลัมน์ 2.5 ม. โดยกำหนดตัวแปร ได้แก่ ขนาดของเศษคอนกรีต (0.4-0.6 มม., 0.7-1.2 มม. และ 1.6-2.0 มม.) อัตราการไหลของน้ำ (1, 5 และ 10 ลบ.ม./ตร.ม.-ชม.) และระดับความลึกของชั้นสารกรอง (0.5, 1.0 และ 1.5 ม.) ประสิทธิภาพในการกำจัดสารอินทรีย์และสารอาหาร (ไนโตรเจนและฟอสฟอรัส) พิจารณาจากค่าดัชนีคุณภาพน้ำที่เปลี่ยนแปลงในรูปของสภาพความเป็นกรดด่าง ของแข็งแขวนลอย ซีโอดี แอมโมเนีย-ไนโตรเจน ไนโตรเจนทั้งหมด ไนเตรต-ไนโตรเจน และฟอสฟอรัสทั้งหมด จากผลการทดลองพบว่า ประสิทธิภาพในการกำจัดสารอินทรีย์และสารอาหาร (ไนโตรเจนและฟอสฟอรัส) ที่เหมาะสมที่สุด โดยทำการทดสอบทางสถิติที่ระดับนัยสำคัญ 0.05 เมื่อใช้เศษคอนกรีตขนาด 1.6-2.0 มม. อัตราการไหลของน้ำ 5 ลบ.ม./ตร.ม.-ชม. และระดับความลึกของชั้นเศษคอนกรีต 1.5 ม. ปริมาตรน้ำที่กรองได้ 46.8 ลิตร ที่เวลาเดินระบบ 6 ชั่วโมง โดยความเป็นกรดด่างของน้ำทิ้งที่ผ่านกระบวนการกรองเท่ากับ 8.4 และสามารถลดค่าของแข็งแขวนลอย ซีโอดี แอมโมเนีย-ไนโตรเจน ไนโตรเจนทั้งหมด ไนเตรต-ไนโตรเจน และฟอสฟอรัสทั้งหมดได้เฉลี่ยร้อยละ 89.3, 46.8, 24.2, 22.7, 49.4 และ 53.6 ตามลำดับ ดังนั้น เศษคอนกรีตซึ่งเป็นวัสดุเหลือใช้และหาได้ง่ายในท้องถิ่นสามารถใช้กำจัดสารอินทรีย์และสารอาหารในน้ำทิ้งชุมชนมีความเป็นไปได้สูงสำหรับนำมากำจัดไนเตรต-ไนโตรเจนและฟอสฟอรัสทั้งหมด